Την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον προδότη ουδείς


Γράφει ο Σωτήρης Ζιώμας

Περί τα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. ένας από τους μεγαλύτερους ιστορικούς της αρχαιότητας, ο Θουκυδίδης, στην προσπάθειά του να διατυπώσει τον ορισμό του προδότη είχε πει την εξής φράση: «Προδότης δεν είναι μόνο αυτός που φανερώνει τα μυστικά της πατρίδας στους εχθρούς αλλά είναι και εκείνος που ενώ κατέχει δημόσιο αξίωμα, εν γνώσει του δεν προβαίνει στις απαραίτητες ενέργειες για να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων πάνω στους οποίους άρχει».


Ποιος να το φανταζόταν ότι με το πέρασμα των χρόνων, η φράση αυτή έμελλε να καθορίσει πολλά από τα γεγονότα της αρχαίας αλλά και της σύγχρονης ιστορίας, κάνοντάς την μοναδική, επίκαιρη και διαχρονική; Ανεξαρτήτως χρονικού πλαισίου ή σημείου αυτού του πλανήτη, κάθε έθνος και κάθε προσωπικότητα αμαυρώθηκε εξαιτίας ενός προδότη που άφησε τη ρετσινιά του για να σημαδέψει το ρου της ιστορίας. Διανύοντας λοιπόν τη Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών που είναι αφιερωμένη στη Σύλληψη, την Σταύρωση και την Ανάσταση του Ιησού Χριστού, βρισκόμαστε ξανά στη δυσάρεστη θέση να συμπεράνουμε πως η ιστορία επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο, σαν φάρσα.

Το 480 π.Χ. στη μάχη των Θερμοπυλών, εκείνος που υπέδειξε στους Πέρσες το στενό πέρασμα ώστε να χτυπήσουν από τα νώτα και εν τέλει να νικήσουν τους Σπαρτιάτες του Λεωνίδα. ήταν ο Εφιάλτης. Λίγο αργότερα, το 356 π.Χ., αυτός που έβαλε φωτιά στο Ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσο μόνο και μόνο για να γίνει διάσημος, ονομαζόταν Ηρόστρατος ενώ το 44 π.Χ., το αγαπημένο «παιδί» του Ιούλιου Καίσαρα, ο Βρούτος, ήταν αυτός που συνωμότησε στη δολοφονία του αυτοκράτορα. Μετά την έλευση του Ιησού στον κόσμο, οι προδοσίες δεν έπαψαν να υπάρχουν.

Εκείνος ο οποίος τον πρόδωσε με το υποκριτικό φιλί του για 30 αργύρια, ήταν ο μαθητής του Ιούδας ο Ισκαριώτης. Ήταν εκείνος που τυφλωμένος από την φιλαργυρία και τον άκρατο εγωισμό του, δεν δίστασε να καταφύγει στους Ιουδαίους αρχιερείς, να οδηγήσει στην Σταύρωση το δάσκαλό του και έπειτα γεμάτος τύψεις και ενοχές αφού παραδέχτηκε ότι παρέδωσε αίμα αθώου, να κρεμαστεί. Ίδια νοοτροπία εκδήλωσε και το 1803 ο Σουλιώτης πολεμιστής, Πήλιος Γούσης, που έμεινε στην ιστορία ως ο προδότης του Σουλίου, όταν συνωμοτώντας με τον Αλή Πασά οδήγησε τους Τουρκαλβανούς σε ένα μονοπάτι στο λόφο Κούγκι, όπου βρίσκονταν πολλά γυναικόπαιδα.

Στη νεότερη ιστορία της Ελλάδας, η έννοια του «προδότη» κατέχει την πρωτοκαθεδρία καθώς αποτελεί κοινή παραδοχή πως η πλειοψηφία των πολιτικών που κυβέρνησαν τη χώρα ήταν λιγότερο έως καθόλου πατριώτες και περισσότερο προδότες. Μας το απέδειξαν ουκ ολίγοι ενώ όλοι έχουν μια κοινή συνισταμένη: συνεργάστηκαν με τον κατακτητή. Από τον Τσολάκογλου, τον Λογοθετόπουλο και τον Ράλλη, στον Γεώργιο Παπαδόπουλο και τους σύγχρονους δωσιλόγους της Μεταπολίτευσης, που ενέδωσαν και υποτάχθηκαν πλήρως στις εντολές των Γερμανών και της Δύσης.

Σήμερα, ζούμε μια νέου τύπου οικονομική κατοχή. Από το 2010, που μπήκαμε στα μνημόνια μέχρι τις μέρες μας, ακολουθούμε σαν έθνος και σαν λαός μια υποδειγματική προδοτική πολιτική. Την πολιτική του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας στους δανειστές και τα «κοράκια» των τραπεζών και της παράδοσης εθνικής κυριαρχίας. Σε αυτό συνέβαλαν αναμφισβήτητα οι Έλληνες ψηφοφόροι οι οποίοι εμπιστεύτηκαν αριβίστες πολιτικούς αλλά και οι τρεις κατοχικές μνημονιακές κυβερνήσεις, αυτή του Παπανδρέου, του Σαμαρά και του Τσίπρα.

Η Σταύρωση του Ιησού ταυτίζεται και παραλληλίζεται με την σταύρωση του ελληνικού λαού και το μήνυμα που πρέπει να λάβουμε όλοι αυτές τις άγιες μέρες είναι ότι μετά την προδοσία και το διχασμό, δεν θα αργήσει να υπάρξει ολοκληρωτική εξιλέωση. Άλλωστε την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον προδότη όμως ουδείς…

Δεν υπάρχουν σχόλια