Οι Ναζί και το όραμα της ενοποιημένης Ευρώπης (Μέρος 2ο)


Το σχέδιο των Ναζί για μια ενοποιημένη Ευρώπη είχε πλασαριστεί σαν ένα σωτήριο βήμα για την δημιουργία ενός λαμπρού κοινού μέλλοντος, βασισμένου στις αρχές μιας πανευρωπαϊκής αγοράς.

Βασική τους προτεραιότητα, σαν ακραίοι φυλετιστές που ήταν, αποτελούσε η κατάργηση της έννοιας του έθνους. Χαρακτηριστικές ήταν οι οδηγίες του Καρλ Μένγκερλε (Karl Mengerle), επικεφαλής της υπηρεσίας ενημέρωσης του υπουργείου Εξωτερικών για το χειρισμό του ζητήματος «Ευρώπη» από τα γερμανικά ΜΜΕ το 1941.

«Η επιθετική, αποδομητική και πολεμική προπαγάνδα πρέπει να συμπληρώνεται με κάτι πιο θετικό, ιδίως όσον αφορά το μέλλον της Ευρώπης: Υπέρβαση της ευρωπαϊκής ιδιομορφίας. Τερματισμός της εποχής των ευρωπαϊκών εμφύλιων πολέμων. Στόχος: μια ομοσπονδιακή Ευρώπη υπό την ηγεσία και προστασία της ισχυρότερης, υγιέστερης και πιο υπεύθυνης ομάδας δυνάμεων. [...] Η διαίρεση της Ευρώπης σε μικρές ή μικροσκοπικές εθνικές οικονομίες και συστήματα επικοινωνίας είναι ξεπερασμένη. Τέρμα πια στα διαβατήρια και τις βίζες. Η κεντροευρωπαϊκή ευημερία θα φέρει ευημερία και οικονομική ασφάλεια σε όλα τα μέλη.

Δεν ήταν όμως µόνο οι ηγέτες του Άξονα που µιλούσαν ανοικτά για οικονοµική ενοποίηση της Ευρώπης. Το 1942 το Πανεπιστήµιο του Βερολίνου, σε συνεργασία µε την Ένωση Επιχειρηµατιών και Βιοµηχάνων του Βερολίνου, είχε διοργανώσει µεγάλο επιστηµονικό συνέδριο µε την συµµετοχή πολλών οικονοµολόγων και θέµα: «Ευρωπαϊκή Οικονοµική Ένωση» (Europäische Wirthschaftgemeinschaft). Στο πλαίσιο του συνεδρίου εντάχθηκαν ενότητες µε θέµατα όπως «Η πορεία προς την Ευρωπαϊκή Οικονοµική Ολοκλήρωση», «Ευρωπαϊκή Αγροτική Πολιτική», «Η Απασχόληση στην Ευρώπη», «Ευρωπαϊκή Βιοµηχανική Πολιτική», «Ευρώπη: Γεωγραφική κατηγορία ή πολιτικό και οικονοµικό δεδοµένο;». Εκτός από τους πανεπιστηµιακούς που συµµετείχαν, µίλησε και ο Υπουργός Οικονοµικών της Ναζιστικής κυβέρνησης, Βάλτερ Φουνκ, ο οποίος ανέφερε χαρακτηριστικά:

«Η δηµιουργία του κοινού οικονοµικού χώρου αποτελεί νόµο της ανάπτυξης. […] Παρόλα τα εµπόδια, η Ευρωπαϊκή Οικονοµική Ενοποίηση θα έρθει. Θα έρθει επειδή έχει έρθει η ώρα της!».


Στη μεταπολεμική Ευρώπη, πίσω από την ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης βρίσκονταν επίσης δύο Γάλλοι διπλωμάτες που θεωρούνται οι «πατέρες και αρχιτέκτονες της Ε.Ε.». Ο Jean Monnet (Ζαν Μονέ) και ο Robert Schuman (Ρομπέρ Σουμάν). Ήταν τα περίφημα «σχέδιο Μονέ» και «σχέδιο Σουμάν». Ο Monnet, ο οποίος αφιέρωσε τη ζωή του στην προώθηση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, είχε διατυπώσει την εξής φράση:

Δεν θα υπάρξει ειρήνη στην Ευρώπη, εάν τα κράτη ανοικοδομηθούν στη βάση της εθνικής κυριαρχίας […]. Οι χώρες της Ευρώπης είναι πολύ μικρές για να εγγυηθούν την ευημερία και την κοινωνική ανάπτυξη των λαών τους. Τα κράτη της Ευρώπης πρέπει να ενωθούν σε μια ομοσπονδία […].


Ο Σουμάν απ’ την άλλη, είχε διατελέσει υπουργός του στρατάρχη Πεταίν στην Κυβέρνηση Βισύ, όταν η Γαλλία συνθηκολόγησε και παραδόθηκε το 1940 στους Ναζί. Βέβαια στη συνέχεια, αρνήθηκε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση, συνελήφθη και ανακρίθηκε στην Γκεστάπο αλλά χάρη σε ένα Γερμανό δικηγόρο, απέφυγε να σταλεί στο Νταχάου. Μεταξύ άλλων, σε ομιλία του στο Στρασβούργο το 1949 είχε δηλώσει:


Το ευρωπαϊκό πνεύμα σημαίνει να έχεις επίγνωση του να ανήκεις σε μια πολιτιστική οικογένεια και να έχεις την προθυμία να υπηρετήσεις αυτήν την κοινότητα στο πλαίσιο της καθολικής αμοιβαιότητας, χωρίς κανένα κρυφό κίνητρο ηγεμονίας ή αλαζονικής εκμετάλλευσης των άλλων [...]. 

Ας δούμε όμως ποιοι υπήρξαν οι χρηματοδότες της Ε.Ε. των Βρυξελλών. Στην παρακάτω φωτογραφία διακρίνονται οι Walter Hallstein, τον οποίο είδαμε στο πρώτο μέρος, Ludwig Erhard, Ludger Westrick, Karl Carstens και Karl-Günther von Hase.


Από αριστερά στα δεξιά: Günther von Hase, Karl Carstens, Ludger Westrick, Ludwig Erhard, Walter Hallstein

O Hallstein ήταν ο πρώτος Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και παλαιότερα, ένθερμος υποστηρικτής του ναζιστικού νόμου περί γερμανικού Αίματος και Τιμής.

Ο Erhard ήταν οικονομικός σύμβουλος του συνασπισμού Ναζί-IG FARBEN. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έγινε Υπουργός Οικονομικών και αργότερα Καγκελάριος της Γερμανίας. Είχε γίνει μέλος του Χριστιανοδημορατικού Κόμματος (CDU) στο οποίο ανήκουν σήμερα η Άγκελα Μέρκελ και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και ήταν υπεύθυνος για την επανένταξη των διαχειριστών της IG FARBEN σε μεγάλες εταιρικές θέσεις στη μεταπολεμική Γερμανία, ασχέτως εάν καταδικάστηκαν στη Νυρεμβέργη για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Ο Westrick ήταν Πρόεδρος και κεντρικός διαχειριστής της κρατικής εταιρείας, VIAG (Vereinigte Industrie-Unternehmen AG), κατά τη διάρκεια της ναζιστικής περιόδου. Μετά τον πόλεμο, εντάχθηκε και εκείνος στο CDU ενώ μέχρι το 1964, είχε διοριστεί επικεφαλής της γερμανικής Καγκελαρίας, όντας υπεύθυνος για την υλοποίηση σημαντικών αποφάσεων της γερμανικής πολιτικής.

Ο Carstens υπήρξε υπουργός Εξωτερικών στη μεταπολεμική Γερμανία. Στα χρόνια της Ναζιστικής Γερμανίας, ήταν ένας ενθουσιώδης οπαδός του κόμματος του Χίτλερ και εγγεγραμμένο μέλος του. Τη δεκαετία του ’50, έγινε και αυτός μέλος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος.

Τελευταίος στυλοβάτης της ΕΟΚ ήταν ο Günther von Hase, μέλος και εκείνος του CDU, επικεφαλής του γραφείου Τύπου της γερμανικής κυβέρνησης και υπεύθυνος για τις δημόσιες σχέσεις και την προπαγάνδα του. Πριν τον πόλεμο ωστόσο, είχε υπηρετήσει στη Βέρμαχτ, είχε συμμετάσχει στην εισβολή στην Πολωνία το 1939,  στη μάχη της Γαλλίας το 1940 και στην εισβολή στην ΕΣΣΔ από το 1941 έως το 1945.

Όσον αφορά δε τους συνεχιστές του οράματος μιας ευρωπαϊκής ομοσπονδίας, η λίστα είναι άκρως αποκαλυπτική. Μερικά από τα ονόματα που αναφέρονται είναι αυτά του Guido Colonna di Paliano, πρώην συμβούλου του Μουσολίνι στη Φασιστική Ιταλία και μετέπειτα μέλους της Τριμερούς Επιτροπής του Ντέιβιντ Ροκφέλερ, του François-Xavier Ortoli, Πρόεδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από το 1973 μέχρι το 1977 και μετέπειτα Προέδρου της γαλλικής πετροχημικής εταιρείας-κολοσσού Total και του Étienne Davignon, Ευρωπαίου Επιτρόπου από το 1977 έως το 1985, μέλους της Τριμερούς Επιτροπής και Προέδρου της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, επίσης συμφερόντων Ροκφέλερ, από το 2005.

Τέλος, από το πόστο του Ευρωπαίου Επιτρόπου πέρασαν την περίοδο 1981-1985 ο Gaston Thorn, μέλος της Τριμερούς και την περίοδο 1985-1989 ο Peter Sutherland, μετέπειτα διευθυντής της εταιρείας πετροχημικών BP, σύμβουλος του Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο στην προεδρία της Επιτροπής, Πρόεδρος της Goldman Sachs και φυσικά Πρόεδρος της Τριμερούς.

Όσο για τον Μανουέλ Μπαρόζο, εξαργύρωσε τη θητεία του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απολαμβάνοντας πλέον και εκείνος τα υλικά προνόμια της Goldman Sachs

Πηγές: efsyn.gr
            eu-facts.org