Η Μακεδονία, τα Σκόπια και οι ντεμέκ υπερπατριώτες


Γράφει ο Σωτήρης Ζιώμας

Είναι γνωστό, κι ας μην θέλουν να το παραδεχτούν ορισμένοι, ότι το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων χτίζει πολιτικές καριέρες. Είναι μια τεράστια ευκαιρία για το σύνολο του πολιτικού προσωπικού -και όχι μόνο- να παριστάνει τους υπερπατριώτες και τους θεματοφύλακες της εθνικής μας κληρονομιάς προκειμένου να κερδίσει κάποια ψηφαλάκια, δίνοντας έμφαση στο συναίσθημα.


Το Σκοπιανό εδώ και 27 χρόνια, δεν αποτελεί τίποτα άλλο παρά καιροσκοπισμό. Βέβαια, όλοι όσοι παίρνουν θέση μάχης, ξεχνούν το ύποπτο παρελθόν τους στη διαχείρισή του, προσπαθούν να μας πείσουν ποιος είναι περισσότερο πατριώτης από τον άλλον και φυσικά ο λαός έχει τον δικό του... ήρωα. Να δούμε λοιπόν ποιοι είναι αυτοί οι «ήρωες» που φώναζαν και φωνάζουν για την Μακεδονία προκειμένου να πουλήσουν πατριωτισμό.

Την 1η Απριλίου του 1992 (σημαδιακή ημερομηνία), η πορτογαλική προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης δια του υπ. Εξωτερικών, Ζοζέ Πινέιρο, προτείνει συμβιβασμό μεταξύ των δύο πλευρών με επικρατέστερη την ονομασία «Νοβοματσεντόνια», δηλαδή «Νέα Μακεδονία». Το «Πακέτο Πινέιρο», ήταν η αφορμή για να ξεσπάσει κόντρα ανάμεσα στον τότε πρωθυπουργό, Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και τον υπουργό Εξωτερικών, Αντώνη Σαμαρά, με αποτέλεσμα ο πρώτος να τον απομακρύνει και να αναλάβει ο ίδιος το υπουργείο. Τι στάση κράτησαν; Ο Μητσοτάκης προσδοκούσε στην αποδοχή του «Πακέτου Πινέιρο», άρα αποδοχή του όρου «Μακεδονία», ενώ ο Σαμαράς θέλησε να χτίσει πολιτική καριέρα πάνω στο Σκοπιανό πηγαίνοντας πιο δεξιά, ιδρύοντας την Πολιτική Άνοιξη. Επίσης, ο Μητσοτάκης, τον οποίο οι θιασώτες του θαυμάζουν για τη διορατικότητά του, ήταν εκείνος που είχε δηλώσει ότι «σε 10 χρόνια θα έχουμε ξεχάσει το Μακεδονικό».


Ακόμη, πολλοί έχουν αναγάγει τον Κώστα Καραμανλή ως μέγα πατριώτη που είπε το σθεναρό «ΟΧΙ» στους Σκοπιανούς στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ το 2008 στο Βουκουρέστι. Ο Καραμανλής πράγματι άσκησε βέτο στα Σκόπια ούτως ώστε να μην ενταχθούν στο ΝΑΤΟ, εάν και εφόσον δεν λυθεί το ζήτημα της ονομασίας. Όμως, η εθνική γραμμή Καραμανλή στο Βουκουρέστι ήταν ξεκάθαρη:



Ναι στη σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσανατολισμό, για όλες τις χρήσεις. Η σύνθετη ονομασία μπορεί να περιλαμβάνει και τον όρο Μακεδονία αλλά η γειτονική χώρα δεν θα έχει διαφορετική ονομασία για το εσωτερικό της και διαφορετικό για τις σχέσεις της με την Ελλάδα και τις διεθνείς σχέσεις της, θα ισχύει erga omnes -έναντι όλων.

Πάμε όμως και στο σήμερα. Η σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι προφανές πως δεν έχει ενιαία θέση πάνω σε αυτό το ζήτημα. Ο συνεταίρος, Πάνος Καμμένος, τώρα εμφανίζεται αδιάλλακτος λέγοντας πως δεν πρόκειται να παραχωρήσει τον όρο Μακεδονία. Βέβαια, στις 4 Δεκεμβρίου 2017, ανέφερε πως «υπάρχουν δύο αποφάσεις-σταθμοί: η απόφαση των πολιτικών αρχηγών του 1992 και η απόφαση του Βουκουρεστίου». Επομένως, αποδέχεται και τη δεύτερη. Όσον αφορά δε τον ΣΥΡΙΖΑ, ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, είχε δηλώσει ότι «η κυβέρνηση δεσμεύεται από την εθνική γραμμή Καραμανλή στο Βουκουρέστι», κάτι που σημαίνει «διαπραγμάτευση για μια σύνθετη ονομασία για όλες τις χρήσεις της».


Ένας άλλος πολιτικός αρχηγός που εμφανίστηκε ξαφνικά ως προστάτης των εθνικών συμφερόντων, είναι και ο Βασίλης Λεβέντης, ο οποίος επισήμανε πως «η Ένωση Κεντρώων θα μπει εμπόδιο στην παράδοση του όρου Μακεδονία και στην απαξίωση της Ορθόδοξης πίστης». Άλλωστε, για να πουλήσεις πατριωτισμό πρέπει να πουλήσεις και ολίγη πίστη, που σημαίνει στήριξη στην επίσημη Εκκλησία, που σημαίνει με μια λέξη ψηφοθηρία. Κι εδώ που τα λέμε, τι δουλειά έχει να αναμειγνύεται η Εκκλησία της Ελλάδος στα εθνικά θέματα; Ας δούμε όμως τι έλεγε παλαιότερα ο μέγας αυτός πολιτικός ταγός:



Πρέπει να πούμε την αλήθεια στον ελληνικό λαό. Άμα λέμε ότι δεν θα τους δώσουμε το όνομα, ως που μπορεί να τραβήξει αυτή η ιστορία; Πιέζουν οι Ευρωπαίοι, πιέζουν οι Αμερικανοί. Έχει αναγνωριστεί από 136 κράτη το όνομα Μακεδονία. Λοιπόν, πρέπει να μιλήσουμε στο λαό ότι μοιραίως θα γίνει ένας συμβιβασμός.

Επειδή όμως, όπως προείπαμε, το θέμα πουλάει και χτίζει καριέρες, είναι φυσικό και επόμενο ο καθένας να παριστάνει τον υπερπατριώτη και να ρίξει «στάχτη» στα μάτια του λαού. Ακόμα και ο Μιχαλολιάκος μπορεί άνετα να υποδυθεί τον «Μακεδονομάχο» και να φωνάζει «η Μακεδονία είναι ελληνική» όταν επί Κατοχής σίγουρα θα φώναζε «η Μακεδονία είναι γερμανική».


Όσο για την ονομασία και το ποια θα ήταν η καταλληλότερη, κανείς τους δεν διανοήθηκε ότι με το να αποδεχτούν μια ονομασία που να μην εμπεριέχει απαραίτητα τον όρο «Μακεδονία», συναινούν στην αναγνώριση του κράτους των Σκοπίων. Πράττοντάς το αυτό, είναι σαν να συναινούν στην αναγνώριση για παράδειγμα του τουρκικού ψευδοκράτους κατοχής στην Κύπρο ή στην αναγνώριση του ψευδοκράτους του Κοσόβου που ελέγχεται από το ΝΑΤΟ. Θα το έπρατταν άραγε για αυτά τα δύο «κράτη»;

Γιατί λοιπόν να το αποδεχτούν για τα Σκόπια, κι ας λέγονταν παλαιότερα είτε «Γιούζνα Σέρμπιγια» (Νότια Σερβία) είτε «Βαρντάρσκα Μπανόβινα» (Δημοκρατία του Βαρδάρη) είτε «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας» επί Τίτο; Άλλωστε, τα εθνικά κινήματα των Σλαβομακεδόνων εθνικιστών που υποστήριζαν την «Ενωμένη Μακεδονία» αυτοπροσδιορίζονταν ως Βούλγαροι και είχαν βουλγαρική εθνική συνείδηση.

Με λίγα λόγια, αυτοί που φωνάζουν για τη Μακεδονία είναι και αυτοί που πρόδωσαν την πατρίδα μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια