Θες Παπαδόπουλο; Πάρ' τον σπίτι σου!


Γράφει ο Σωτήρης Ζιώμας

Κάθε χρόνο, ανήμερα της μαύρης επετείου της 21ης Απριλίου, ακούμε και διαβάζουμε από τους νοσταλγούς του Μεταξά, των ταγμάτων ασφαλείας, του εμφυλίου και της Χούντας: «Η Χούντα έφερε το νερό, το ρεύμα και έφτιαξε δρόμους», «Τότε κοιμόμασταν με ανοικτά παράθυρα», «Επί Χούντας τρώγαμε ψωμάκι», «Το δημόσιο χρέος ήταν μηδενικό», «Ε, ρε Παπαδόπουλος που σας χρειάζεται», «Ο μόνος που δεν έκλεψε και όμως μπήκε φυλακή», «Η Χούντα δεν έβλαψε κανέναν» και άλλα...

Μέχρι να έρθει η Χούντα δηλαδή, οι Έλληνες ζούσαμε χωρίς νερό, δεν είχαμε ρεύμα, περπατούσαμε στα κατσάβραχα, κλείναμε με ξύλα και συρματοπλέγματα τα παράθυρα, τρώγαμε βελανίδια και κατοικούσαμε σε σπηλιές. Έτσι εξηγείται το... «θαύμα» της «Επαναστάσεως» που μας διατυμπανίζουν πάντα τέτοιες μέρες οι Βορίδηδες, οι Πλεύρηδες, οι Μιχαλολιάκοι και οι Καρατζαφέρηδες!

Όμως, για να αφήσουμε την πλάκα και να μιλήσουμε σοβαρά (αν και λίγη πλάκα δεν βλάπτει όταν ασχολείσαι με λοβοτομημένα φασιστοειδή), το αν όντως η Χούντα δεν έβλαψε κανέναν, αυτό ας το κρίνουν καλύτερα εκείνοι οι οποίοι εξορίστηκαν στη Γυάρο ή τη Μακρόνησο, την Ανάφη ή τον Άι-Στράτη και έχτισαν «τους νέους Παρθενώνες», κρατούμενοι από τα χρόνια του εμφυλίου. Εκείνοι, για τους οποίους οι χουνταίοι δήλωναν ότι «ζούσαν σε ευνοϊκές συνθήκες», πήγαιναν εκεί για «παραθερισμό» και «έπαιρναν 3-4 κιλά από την καλοπέραση»!

Ας το κρίνουν καλύτερα όσοι και όσες βίωσαν τον πόνο και τη φρίκη μέσα στα κολαστήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ, που βασανίστηκαν, ξυλοκοπήθηκαν, έγιναν φάλαγγα, τρυπήθηκαν στην ουρήθρα με βελόνα και έμειναν παράλυτοι μέχρι το θάνατό τους.

Ας το κρίνουν ακόμη, οι συγγενείς όσων έπεσαν θύματα της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου όπως ο 20χρονος, Μιχαήλ Μυρογιάννης, που εκτελέστηκε εν ψυχρώ από το... ίνδαλμα του Αμβρόσιου, τον Ντερτιλή. Και άλλων τόσων νεκρών και τραυματιών που για τους πραξικοπηματίες και τους νοσταλγούς τους ουδέποτε υπήρξαν.

Όσο για το ποιόν του καθεστώτος; Δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα φασιστικό, εθνικιστικό, δικτατορικό καθεστώς με περιορισμένες ελευθερίες, έλλειμμα δημοκρατίας, απώλεια εθνικής κυριαρχίας, κραυγαλέα λογοκρισία, αμέτρητα σκάνδαλα, διαφθορά, νεποτισμό, προδοσία και αδιανόητη βία.

Ξεχνιέται ότι η πρώτη κίνηση των πραξικοπηματιών όταν ανέλαβαν την εξουσία ήταν να αυξήσουν τον μισθό του πρωθυπουργού, των (υφ)υπουργών και των ημετέρων; Ξεχνιούνται οι διορισμοί των αδερφών του Γ. Παπαδόπουλου, Κωνσταντίνου και Χαράλαμπου, στα υπουργεία Προεδρίας και Δημόσιας Τάξης, οι αναθέσεις δημόσιων έργων στον γαμπρό του Στ. Παττακού, Αντρέα Μεϊντάση, ή ο διορισμός του κουνιάδου του Ν. Μακαρέζου, Αλέξανδρου Ματθαίου, στα υπουργεία Γεωργίας και αργότερα Βόρειας Ελλάδας; Ή μήπως ξεχνιούνται ο «κύριος καθαρά χέρια», Ιωάννης Λαδάς, και ο κυπατζής, Μιχάλης Ρουφογάλης, για την αγαπημένη τους συνήθεια: τη ροπή τους προς τα θαλασσοδάνεια; Για να μην αναφέρουμε αναλυτικά τα σκάνδαλα με τον τετραπλασιασμό του δημοσίου χρέους, τη σύμβαση Litton που υποτίθεται πως θα ερχόταν να φέρει ξένα κεφάλαια και έφερε... αέρα κοπανιστό, ζημιώνοντας το ελληνικό δημόσιο, το «Τάμα» στο Ναό του Σωτήρος που ποτέ δεν χτίστηκε, τους κυρίους ΜακΝτόναλντ και Τομ Πάππας, τα ληγμένα «κρέατα Μπαλόπουλου» από την Αργεντινή ή τις φοροαπαλλαγές στους κολλητούς τους, τους εφοπλιστές.

Η Χούντα, όπως άλλωστε κάθε στρατιωτική δικτατορία ανά τον κόσμο είτε ήταν στη Λατινική Αμερική είτε στην Ασία, ήταν όργανο του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ και διήρκησε περίπου όσο και στην Ελλάδα. Απλώς σε 'μας, επιβλήθηκε για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο. Να τελειώσει αυτό που είχε ήδη ξεκινήσει εκείνη τη δεκαετία. Την προδοσία και απώλεια της Κύπρου.

Επομένως, για όσους μας πιπιλίζουν κάθε χρόνο τα «θαύματα» της Χούντας, να τους απαντάτε σαν δημοκράτες και αγνοί πατριώτες με την εξής φράση: «Θες Παπαδόπουλο; Πάρ' τον σπίτι σου»!

Δεν υπάρχουν σχόλια