Οι Ναζί και η «σκοτεινή» ιστορία της Ε.Ε.


Κάποτε ο Βρετανός συγγραφέας και δημοσιογράφος Τζορτζ Όργουελ, έλεγε πως «σε μια εποχή καθολικού ψεύδους, το να λες την αλήθεια αποτελεί μια πράξη επαναστατική» και επαναστατική πράξη δεν θα μπορούσε να μην θεωρηθεί η κατάρριψη ενός από τους μεγαλύτερους μύθους στην μεταπολεμική ιστορία της Ευρώπης.

Η Ενωμένη Ευρώπη δεν είναι αυτή που νομίζουμε. Για δεκαετίες, μας έλεγαν πως η ευρωπαϊκή ενότητα χτίστηκε για να αποτρέψει τον εθνικισμό, το ναζισμό και τους πολέμους αλλά αυτό που παρατηρούμε είναι πως πρόκειται περί ενός πολύ «σκοτεινού» σχεδίου. Η ιδέα του «ευρωπαϊσμού», όσο και αν μας φαίνεται παράλογο, επινοήθηκε από τους ίδιους τους Ναζί καθώς ήταν οι πρώτοι που ανέπτυξαν πολιτικά και οικονομικά σχέδια ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Δεν αποτελεί άλλωστε σύμπτωση το γεγονός ότι η Γερμανία, παρά τις ήττες της τόσο στον Α' Παγκόσμιο όσο και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αναδείχθηκε σε ηγετική δύναμη της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ενοποίησης.

Στην παρούσα έρευνα, θα γίνει εκτενής αναφορά στους «πατέρες», «αρχιτέκτονες» και χρηματοδότες της Ευρωπαϊκής Κοινότητας ενώ θα καταγραφούν ομιλίες, έγγραφα αλλά και πρακτικά αξιωματούχων των Ναζί, τα οποία εάν τα παραθέταμε χωρίς πηγές, τότε σίγουρα θα υποθέταμε πως προέρχονται από τους φιλοευρωπαίους βουλευτές του σημερινού Ευρωκοινοβουλίου. Και αυτό, είναι που προκαλεί τη μεγαλύτερη ανατριχίλα...


Οι... διορατικοί Ναζί και ο δρόμος για το 4ο Ράιχ


Το σχέδιο των Ναζί για μια ενοποιημένη Ευρώπη, είχε πλασαριστεί σαν ένα σωτήριο βήμα για την δημιουργία ενός λαμπρού κοινού μέλλοντος, βασισμένου στις αρχές μιας πανευρωπαϊκής αγοράς.

Βασική τους προτεραιότητα,  αποτελούσε η κατάργηση της έννοιας του έθνους. Χαρακτηριστικές ήταν οι οδηγίες του Καρλ Μένγκερλε (Karl Mengerle), επικεφαλής της υπηρεσίας ενημέρωσης του υπουργείου Εξωτερικών για το χειρισμό του ζητήματος «Ευρώπη» από τα γερμανικά ΜΜΕ το 1941:

Η επιθετική, αποδομητική και πολεμική προπαγάνδα πρέπει να συμπληρώνεται με κάτι πιο θετικό, ιδίως όσον αφορά το μέλλον της Ευρώπης: Υπέρβαση της ευρωπαϊκής ιδιομορφίας. Τερματισμός της εποχής των ευρωπαϊκών εμφύλιων πολέμων. Στόχος: μια ομοσπονδιακή Ευρώπη υπό την ηγεσία και προστασία της ισχυρότερης, υγιέστερης και πιο υπεύθυνης ομάδας δυνάμεων. [...] Η διαίρεση της Ευρώπης σε μικρές ή μικροσκοπικές εθνικές οικονομίες και συστήματα επικοινωνίας είναι ξεπερασμένη. Τέρμα πια στα διαβατήρια και τις βίζες. Η κεντροευρωπαϊκή ευημερία θα φέρει ευημερία και οικονομική ασφάλεια σε όλα τα μέλη. [...] Οι αντίπαλοι της Ευρώπης δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα άλλο πέρα από την επιστροφή στις παλιές μέρες, που η ιστορική εξέλιξη έχει ξεπεράσει και απορρίψει. 27/9/1941

«Πρέπει να επιδείξουµε την βούληση να υποτάξουµε τα συµφέροντά µας σε αυτά
της Ευρωπαϊκής Κοινότητας». Τα λόγια αυτά ανήκουν στον Βάλτερ Φουνκ (Walther Funk), υπουργό Οικονομικών του Χίτλερ και εφευρέτη του όρου «Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα». Μάλιστα, σε σχετική μελέτη που εκπονήθηκε το 1942 για την ΕΟΚ από τον ίδιο, είχε γράψει τα εξής σοκαριστικά:

Τα νομίσματα της κεντρικής Ευρώπης πρέπει να ενταχθούν σε μια ενιαία βάση, με την καθιέρωση ενός σταθερού συντελεστή ανταλλαγής μεταξύ αυτών των χωρών και του Reichmark. Το επίπεδο των τιμών θα πρέπει να προσαρμοστεί με εκείνο της Γερμανίας αλλά σε μια νομισματική ένωση, αυτό θα επιφέρει μια σταδιακή ισοπέδωση του βιοτικού επιπέδου που ακόμη και στο μέλλον δεν θα πρέπει και δεν μπορεί να είναι το ίδιο για όλες τις χώρες που συνδέονται με το ευρωπαϊκό σύστημα εκκαθάρισης. (1942)

Επίσης, ο Χέρμαν Γκέρινγκ (Hermann Göring), υπουργός Αεροπορίας, επικεφαλής της Luftwaffe και δεξί χέρι του Χίτλερ, στο Μνημόνιο της Γερμανικής Καγκελαρίας (Reich Chancellery) το 1940, είχε γράψει:
Προτείνεται η δημιουργία μιας μεγάλης οικονομικής ζώνης εντός της οποίας η οικονομία θα αναπτύσσεται με ελάχιστη επιρροή από το κράτος. Με κοινό νόμισμα, ή τουλάχιστον σταθερές ισοτιμίες, κατάργηση δασμών και συνόρων, συλλογικές εμπορικές συνθήκες με άλλες ηπείρους και κράτη, μια κεντρική Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα. 9/7/1940

Ο Αδόλφος Χίτλερ μαζί με τον Χέρμαν Γκέρινγκ, στο μπαλκόνι της Καγκελαρίας (16 Μαρτίου 1938)

Σε πενήντα χρόνια οι Ευρωπαίοι δεν θα σκέφτονται πλέον στην βάση επιµέρους χωρών... (1940)

Τα παραπάνω προφητικά λόγια θα μπορούσαν να ανήκουν στο Νοστράδαμο αλλά η πραγματικότητα είναι πως ανήκουν στον μετρ της προπαγάνδας, Γιόζεφ Γκαίμπελς (Joseph Goebbels), υπουργό Λαϊκής Διαφώτισης και Προπαγάνδας της Ναζιστικής Γερμανίας. Ο Γκαίμπελς, αρεσκόταν πολύ στο να γεμίζει τις σελίδες της ναζιστικής εφημερίδας «Das Reich» («Η Αυτοκρατορία») με φιλοευρωπαϊκά συνθήματα όπως «η νέα Ευρώπη», «η νέα ευρωπαϊκή τάξη» και άλλα.

Μάλιστα, μέχρι και στελέχη των δύο τελευταίων ελληνικών κατοχικών κυβερνήσεων ένιωθαν καθήκον τους να συνδράμουν στην πανευρωπαϊκή συζήτηση για τη δημιουργία μιας ενιαίας Ευρώπης. Ο δεύτερος κατοχικός πρωθυπουργός Λογοθετόπουλος, είχε γράψει και σχετικό άρθρο που δημοσιεύτηκε, μαζί με άλλα προσωπικοτήτων της Ευρώπης του Άξονα, στο πρώτο τεύχος του γερμανικού περιοδικού με τον εύγλωττο τίτλο «Νέα Ευρώπη», το οποίο όπως ανέφερε στο δεύτερο τεύχος, είχε «μοναδικήν κατευθυντήριον γραμμήν την ιδέαν μιας ηνωμένης Ευρώπης».

Επίσης, ο Γκαίμπελς, απευθυνόμενος σε μια ομάδα Τσέχων δημοσιογράφων και διανοουμένων το 1940, είχε δηλώσει:
Οι λαοί της Ευρώπης κατανοούν όλο και περισσότερο ότι τα µεγάλα θέµατα που µας χωρίζουν, αν τα συγκρίνουµε µε εκείνα που θα προκύψουν και θα λυθούν µεταξύ ηπείρων, δεν είναι παρά ασήµαντες ενδο-οικογενειακές διαφωνίες. 11/9/1940

Γερμανική αφίσα του 1942: «Η νέα Ευρώπη είναι ακατανίκητη»

Ακόμα και η έννοια «Νέα Τάξη», που τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιείται κατά κόρον από τους συνωμοσιολόγους για να εκφράσουν τις δικές τους αντιλήψεις, καθιερώθηκε από τον ίδιο τον Χίτλερ και σήμαινε την πολιτική τάξη που επρόκειτο να επιβληθεί στα κατεχόμενα κράτη της Ναζιστικής Γερμανίας.
Ο γερμανικός λαός ακολουθεί την ηγεσία του με αποφασιστικότητα, γεμάτος αυτοπεποίθηση στις ένοπλες δυνάμεις του και έτοιμος να αντέξει αυτό που η μοίρα απαιτεί. Το έτος 1941 θα είναι, είμαι πεπεισμένος, ο ιστορικός χρόνος για μια μεγάλη ευρωπαϊκή Νέα Τάξη. Ομιλία Αδόλφου Χίτλερ στο Αθλητικό Μέγαρο του Βερολίνου, 30/1/1941

Ο Χάινριχ Χούνκε (Heinrich Hunke), επίσης προπαγανδιστής και σύμβουλος του Χίτλερ επί των Οικονομικών, μιλώντας το 1941 για την ανάγκη δημιουργίας μιας νομισματικής ένωσης είχε κάνει λόγο για τον «θάνατο της κλασικού εθνικού νομίσματος» ενώ κάπου αλλού, είχε διατυπώσει την εξής φράση:
Το όραμα της ευρωπαϊκής κοινότητας. Αυτός είναι ο μεγάλος στόχος που θέτουμε για τα ευρωπαϊκά έθνη. Κάτι τέτοιο μπορεί να επιτευχθεί μόνο με εθελοντική συνεργασία των ανεξάρτητων κρατών, αποδεχόμενων φυσικά την πολιτική ηγεσία ενός μόνο έθνους.

Επιπλέον, ο Γιόαχιμ φον Ρίμπεντροπ (Joachim von Ribbentrop), υπουργός Εξωτερικών των Ναζί και γνωστός για το Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη επίθεσης του 1939, είχε στείλει το 1943 ένα μνημόνιο στον Χίτλερ στο οποίο υποστήριξε την ανάγκη μιας Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας. Η σύνθεση αυτής της οντότητας θα περιελάμβανε χώρες όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Δανία, η Νορβηγία, η Φινλανδία, η Ουγγαρία, η Σερβία, η Κροατία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Ισπανία και φυσικά η Ελλάδα.

Είμαι της γνώμης ότι, όπως έχω προτείνει στον Φύρερ μου, θα πρέπει να ανακηρύξει το συντομότερο δυνατό από τη στιγμή που έχουμε φτάσει σε μια σημαντική στρατιωτική επιτυχία, την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία. 21/3/1943
Υπέρ του οράματος για μια ενοποιημένη Ευρώπη είχαν ταχθεί ακόμη ο Βίντκουν Κουίσλινγκ (Vidkun Quisling) και ο Άρτουρ Ζάις-Ίνκβαρτ (Arthur Seyss-Inquart). Ο Κουίσλινγκ, Νορβηγός δωσίλογος και κατοχικός πρωθυπουργός στη χώρα του για τις υπηρεσίες που προσέφερε στους Ναζί, είχε κάνει λόγο για μια Ευρώπη που θα «αποτελεί μια συγκροτημένη ενότητα» ενώ ο Ίνκβαρτ, Καγκελάριος της Αυστρίας και υψηλόβαθμο στέλεχος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος αρχικά στη χώρα του και έπειτα στη Ναζιστική Γερμανία, είχε δηλώσει πως «μόνη ελπίδα είναι η εμφάνιση μιας Ευρώπης που είναι πραγματικά ευρωπαϊκή και έχει επίγνωση της ευρωπαϊκής της αποστολής».

Η νέα Ευρώπη της αλληλεγγύης και συνεργασίας των λαών της, µια Ευρώπη χωρίς ανεργία, χωρίς οικονοµικές και χρηµατοοικονοµικές κρίσεις, µια Ευρώπη καλοσχεδιασµένη µε ολοκληρωµένα εµπορικά δίκτυα και µε πρόσβαση στις τελευταίες τεχνολογίες, θα βρει την στέρεα βάση για κοινή ευηµερία που χρειάζεται µόνον όταν καταργηθούν τα εθνικά σύνορα που χωρίζουν τις χώρες της. Ομιλία Άρτουρ Ζάις-Ίνκβαρτ, 25/7/1940

Ο Βίντκουν Κουίσλινγκ και ο Άρτουρ Ζάις-Ίνκβαρτ

Ακόμη, ο πρώτος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το 1958, ο Βάλτερ Χολστάιν (Walter Hollstein), ήταν δικηγόρος των Ναζί που το 1939 είχε δηλώσει πως «ένας από τους πιο σημαντικούς νόμους (για τις κατεχόμενες ευρωπαϊκές χώρες) είναι η Προστασία του Νόμου του γερμανικού Αίματος και της Τιμής». Ο Χολστάιν συμμετείχε στις επίσημες διαπραγματεύσεις της Ναζιστικής Γερμανίας με τη Φασιστική Ιταλία για να θέσει το σχέδιο ενοποίησης της Ευρώπης υπό το συνασπισμό Ναζί-IG FARBEN, της οποίας ήταν και στέλεχος.

Η IG FARBEN ήταν μια γερμανική κοινοπραξία πολυεθνικών εταιρειών στον τομέα των φαρμάκων και των πετροχημικών όπως η BAYER και η BASF, που απασχολούσε πάνω από 80.000 εργαζομένους, και κατείχε τα πνευματικά δικαιώματα του εντομοκτόνου «Zyklon B» («Κυκλώνας Β»), αερίου με βάση το υδροκυάνιο, που χρησιμοποιήθηκε στους θαλάμους αερίων των στρατοπέδων συγκέντρωσης του ναζιστικού καθεστώτος.

Σε ανακοίνωσή της μάλιστα, το 1940, τα είχε προδιαγράψει όλα.

Υπό τη Γερμανική κυριαρχία θα πρέπει να δημιουργηθεί ένας ευρύτερος Ευρωπαϊκός χώρος που εκτός από την μεγάλη Γερμανία θα πρέπει να περικλείει και μια σειρά άλλων κυρίαρχων λαών, να αποτελεί μία οικονομική ενότητα και να σχηματίσει πιθανόν αργότερα μια δασμολογική και νομισματική ένωση.

Βεβαίως, ο Χολστάιν δεν δικάστηκε ποτέ ως εγκληματίας πολέμου στη δίκη της Νυρεμβέργης. Αντιθέτως, θεωρείται ένας από τους υγιείς εμπνευστές και «πατέρες» της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.

Δεν ήταν όμως µόνο οι ηγέτες του Άξονα που µιλούσαν ανοικτά για οικονοµική ενοποίηση της Ευρώπης.

Το 1942, το Πανεπιστήµιο του Βερολίνου, σε συνεργασία µε την Ένωση Επιχειρηµατιών και Βιοµηχάνων του Βερολίνου, είχε διοργανώσει µεγάλο επιστηµονικό συνέδριο µε την συµµετοχή πολλών οικονοµολόγων και θέµα: «Ευρωπαϊκή Οικονοµική Ένωση» (Europäische Wirthschaftgemeinschaft). Στο πλαίσιο του συνεδρίου εντάχθηκαν ενότητες µε θέµατα όπως «Η πορεία προς την Ευρωπαϊκή Οικονοµική Ολοκλήρωση», «Ευρωπαϊκή Αγροτική Πολιτική», «Η Απασχόληση στην Ευρώπη», «Ευρωπαϊκή Βιοµηχανική Πολιτική», «Ευρώπη: Γεωγραφική κατηγορία ή πολιτικό και οικονοµικό δεδοµένο;».

Εκτός από τους πανεπιστηµιακούς που συµµετείχαν, µίλησε και ο υπουργός Οικονοµικών της Ναζιστικής κυβέρνησης, Βάλτερ Φουνκ, ο οποίος ανέφερε χαρακτηριστικά:

Η δηµιουργία του κοινού οικονοµικού χώρου αποτελεί νόµο της ανάπτυξης. […] Παρόλα τα εµπόδια, η Ευρωπαϊκή Οικονοµική Ενοποίηση θα έρθει. Θα έρθει επειδή έχει έρθει η ώρα της!

Ακόμη, άκρως αποκαλυπτική για τη σχέση ναζισμού-κεφαλαίου, ήταν η ομιλία του βιομηχανικού αυτοκράτορα και Πρόεδρου του Συνδέσμου της Γερμανικής Βιομηχανίας του Ράιχ, Γκούσταβ Κρουπ (Gustav Krupp), πολύ μακριά, το 1934:

Ο Εθνικοσοσιαλισμός απελευθέρωσε το γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος (σ.σ. του κομμουνισμού) που ήταν βασικά εχθρικό τόσο για τον εργοδότη όσο και για τον εργαζόμενο. Ο Αδόλφος Χίτλερ επέστρεψε τον εργάτη στο έθνος του. Τον μετέτρεψε σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και συνεπώς σύντροφό μας (σ.σ. των βιομηχάνων!). 26/1/1934

Ο Χίτλερ, είχε ήδη τσακίσει τα κινήματα αναρχικών και κομμουνιστών και εξολοθρεύσει πλήρως τα εργατικά συνδικάτα, προσφέροντας στις επιχειρήσεις έναν οικονομικό παράδεισο. Ήταν επομένως λογικές οι παραπάνω δηλώσεις του Κρουπ, αφού με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, τον οποίο η οικογένεια Krupp χρηματοδότησε αδρά, η οικονομική δυναστεία επανήλθε ως βασικός παραγωγός όπλων για το γερμανικό στρατό.



Τα σχέδια Μονέ και Σουμάν


Στη μεταπολεμική Ευρώπη, πίσω από την ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης, βρίσκονταν επίσης δύο Γάλλοι διπλωμάτες που θεωρούνται οι «πατέρες και αρχιτέκτονες της Ε.Ε.». Ο Jean Monnet (Ζαν Μονέ) και ο Robert Schuman (Ρομπέρ Σουμάν). Ήταν τα περίφημα «σχέδιο Μονέ» και «σχέδιο Σουμάν». 

Ο Μονέ, ο οποίος αφιέρωσε τη ζωή του στην προώθηση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, δύο χρόνια πριν τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, είχε διατυπώσει την εξής φράση:

Δεν θα υπάρξει ειρήνη στην Ευρώπη, εάν τα κράτη ανοικοδομηθούν στη βάση της εθνικής κυριαρχίας […]. Οι χώρες της Ευρώπης είναι πολύ μικρές για να εγγυηθούν την ευημερία και την κοινωνική ανάπτυξη των λαών τους. Τα κράτη της Ευρώπης πρέπει να ενωθούν σε μια ομοσπονδία. 5/8/1943

Ο Σουμάν απ’ την άλλη, είχε διατελέσει υπουργός του στρατάρχη Πεταίν στη δωσιλογική Κυβέρνηση Βισύ, όταν η Γαλλία συνθηκολόγησε και παραδόθηκε το 1940 στους Ναζί. Βέβαια στη συνέχεια, αρνήθηκε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση, συνελήφθη και ανακρίθηκε στην Γκεστάπο αλλά χάρη σε ένα Γερμανό δικηγόρο, απέφυγε να σταλεί στο Νταχάου.

Μεταξύ άλλων, σε ομιλία του στο Στρασβούργο το 1949, είχε δηλώσει:

Το ευρωπαϊκό πνεύμα σημαίνει να έχεις επίγνωση του να ανήκεις σε μια πολιτιστική οικογένεια και να έχεις την προθυμία να υπηρετήσεις αυτήν την κοινότητα στο πλαίσιο της καθολικής αμοιβαιότητας, χωρίς κανένα κρυφό κίνητρο ηγεμονίας ή αλαζονικής εκμετάλλευσης των άλλων.

Ο Ζαν Μονέ και ο Ρομπέρ Σουμάν

Οι μεταπολεμικοί χρηματοδότες και «στυλοβάτες» της Ε.Ε.


Από την αρχή της ίδρυσής της, ένας από τους βασικούς χρηματοδότες της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, ήταν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας, υπό τον Κόνραντ Αντενάουερ, του δημιουργού του κόμματος των Χριστιανοδημοκρατών (CDU), ο οποίος θεωρείται ότι άλλαξε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον την εικόνα της μεταπολεμικής Γερμανίας και την ευρωπαϊκή ιστορία.

Μόνο που υπάρχουν κάποιες αντιφάσεις. Διευθυντής της νέας γερμανικής καγκελαρίας και σύμβουλος εθνικής ασφάλειας, διορίστηκε ο δημιουργός των ναζιστικών νόμων της Νυρεμβέργης «περί προστασίας του γερμανικού αίματος», Χανς Γκλόμπκε (Hans Globke). Ο Γκλόμπκε, αποτελούσε τον κύριο σύνδεσμο επικοινωνίας μεταξύ της Βόννης, του ΝΑΤΟ και της CIA.

Οικονομικός σύμβουλος του Αντενάουερ, ήταν ο Χέρμαν Τζόζεφ Αμπς (Herman Josef Abs). Ο Αμπς κατείχε το ίδιο πόστο και επί Χίτλερ, ενώ είχε διατελέσει και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Deutsche Bank (1940-1945), με δάνεια της οποίας χρηματοδοτήθηκε το Άουσβιτς. Επίσης, ήταν μέλος της IG FARBEN, της Daimler-Benz και της Siemens και μετά τον πόλεμο, διορίστηκε από τους Αμερικανούς, όπως και οι περισσότεροι άλλωστε, επικεφαλής της διαχείρισης των κονδυλίων του σχεδίου Μάρσαλ για τη Γερμανία, στην KfW Bank.

Μετά το 1950, στρατιωτικός σύμβουλος του Αντενάουερ, διορίστηκε ο Έριχ φον Μάνσταιν (Erich von Manstain). O φον Μάνσταιν, είχε διατελέσει στρατάρχης του Χίτλερ, ενώ και ο Κ. φον Χάσσελ (K. von Hassel), που υπηρέτησε στη φασιστική υπηρεσία πληροφοριών υπό το ναύαρχο, Βίλχελμ Κανάρις (Wilchelm Canaris), διορίστηκε υπουργός Άμυνας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.

Επιπλέον, μερικά από τα πρόσωπα-κλειδιά που πήραν μέρος στις διαπραγματεύσεις για τη δημιουργία της μετέπειτα της Ε.Ε. των Βρυξελλών, ήταν ο Βάλτερ Χολστάιν (Walter Hollstein), ο Λούντβιχ Έρχαρντ (Ludwig Erhard), ο Λούντγκερ Γουέστρικ (Ludger Westrick), ο Καρλ Κάρστενς (Karl Carstens) και ο Καρλ-Γκούντερ φον Χαζ (Karl-Günther von Hase).

O Hallstein, ήταν ο πρώτος Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και παλαιότερα, ένθερμος υποστηρικτής του ναζιστικού νόμου «περί γερμανικού Αίματος και Τιμής».

Ο Erhard, ήταν οικονομικός σύμβουλος του συνασπισμού Ναζί-IG FARBEN. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έγινε υπουργός Οικονομικών και αργότερα Καγκελάριος της Γερμανίας. Είχε γίνει μέλος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος (CDU) στο οποίο ανήκουν σήμερα η Άγκελα Μέρκελ και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και ήταν υπεύθυνος για την επανένταξη των διαχειριστών της IG FARBEN σε μεγάλες εταιρικές θέσεις στη μεταπολεμική Γερμανία, ασχέτως εάν καταδικάστηκαν στη Νυρεμβέργη για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Ο Westrick, ήταν Πρόεδρος και κεντρικός διαχειριστής της κρατικής εταιρείας, VIAG (Vereinigte Industrie-Unternehmen AG), κατά τη διάρκεια της ναζιστικής περιόδου. Μετά τον πόλεμο, εντάχθηκε και εκείνος στο CDU ενώ μέχρι το 1964, είχε διοριστεί επικεφαλής της γερμανικής Καγκελαρίας, όντας υπεύθυνος για την υλοποίηση σημαντικών αποφάσεων της γερμανικής πολιτικής.
  
Ο Carstens, υπήρξε υπουργός Εξωτερικών στη μεταπολεμική Γερμανία. Στα χρόνια της Ναζιστικής Γερμανίας, ήταν ένας ενθουσιώδης οπαδός του κόμματος του Χίτλερ και εγγεγραμμένο μέλος του. Τη δεκαετία του ’50, έγινε και αυτός μέλος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος.

Τελευταίος στυλοβάτης της ΕΟΚ ήταν ο Günther von Hase, μέλος και εκείνος του CDU, επικεφαλής του γραφείου Τύπου της γερμανικής κυβέρνησης και υπεύθυνος για τις δημόσιες σχέσεις και την προπαγάνδα του. Πριν τον πόλεμο ωστόσο, είχε υπηρετήσει στη Βέρμαχτ, είχε συμμετάσχει στην εισβολή στην Πολωνία το 1939, στη μάχη της Γαλλίας το 1940 και στην εισβολή στην ΕΣΣΔ από το 1941 έως το 1945.

Από αριστερά στα δεξιά: Karl-Günther von Hase, Karl Carstens, Ludger Westrick, Ludwig Erhard, Walter Hallstein

Ακόμη, αξίζει να σημειωθούν τα ονόματα των Άντολφ Χόισινγκερ (Adolf Heusinger), πρώην αρχηγού του Επιτελείου Στρατού των Ναζί, που παρέμεινε στην ίδια θέση επί Δυτικής Γερμανίας και διορίστηκε την τριετία 1961-1964 πρόεδρος της Μόνιμης Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ, του Χανς Κριστόφ Ζέεμπομ (Hans-Christoph Seebohm), υπεύθυνου του προγράμματος για την εξόντωση των Εβραίων στην Τσεχοσλοβακία, που διορίστηκε στο υπουργείο Ανασυγκρότησης της Ομοσπονδιακής Γερμανίας, του Κουρτ Γκέοργκ Κίζινγκερ (Kurt Georg Kiesinger), μέλους των Ναζί ήδη από το 1933, αναπληρωτή προϊστάμενου του ραδιοφωνικού τομέα Προπαγάνδας του Γκαίμπελς, που αποτέλεσε ιδρυτικό στέλεχος του CDU και έγινε καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας (1966-1969), και άλλων, η λίστα των οποίων είναι ατελείωτη.


Στην ουσία, τη Δυτική Γερμανία δεν τη διοικούσε ο Αντενάουερ αλλά ένα επιτελείο από εκπροσώπους αμερικανικών επιχειρήσεων (όπως της αμερικανικής τράπεζας, Dillon Read, της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, General Motors, κ.α.) του στρατιωτικού-επιχειρηματικού συμπλέγματος.



Ευρωπαϊκή Ένωση με «άρωμα»... πολυεθνικών και Goldman Sachs


Όσον αφορά δε τους συνεχιστές του οράματος της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας, η λίστα είναι άκρως αποκαλυπτική.

Μερικά από τα ονόματα που αναφέρονται είναι αυτά του Γκουίντο Κολόννα ντι Παλιάνο (Guido Colonna di Paliano), πρώην συμβούλου του Μουσολίνι στη Φασιστική Ιταλία και μετέπειτα μέλους της Τριμερούς Επιτροπής του Ντέιβιντ Ροκφέλερ, του Φρανσουά-Χαβιέ Ορτολί (François-Xavier Ortoli), Πρόεδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από το 1973 μέχρι το 1977 και μετέπειτα Προέδρου της γαλλικής πετροχημικής εταιρείας-κολοσσού Total και του Ετιέν Νταβινιόν (Étienne Davignon), Ευρωπαίου Επιτρόπου από το 1977 έως το 1985, μέλους της Τριμερούς Επιτροπής και Προέδρου της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, επίσης συμφερόντων Ροκφέλερ, από το 2005.

Τέλος, από το πόστο του Ευρωπαίου Επιτρόπου πέρασαν την περίοδο 1981-1985 ο Γκαστόν Θόρν (Gaston Thorn), μέλος της Τριμερούς, και την περίοδο 1985-1989 ο Πήτερ Σάδερλαντ (Peter Sutherland), μετέπειτα διευθυντής της εταιρείας πετροχημικών BP, σύμβουλος του Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο (José Manuel Barroso) στην προεδρία της Επιτροπής, Πρόεδρος της Goldman Sachs και φυσικά Πρόεδρος της Τριμερούς.

Όσο για τον Μανουέλ Μπαρόζο, εξαργύρωσε τη θητεία του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απολαμβάνοντας πλέον και εκείνος τα υλικά προνόμια της Goldman Sachs...

Από το 2014 μέχρι σήμερα, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ή αλλιώς Κομισιόν, είναι ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ (Jean-Claude Juncker), ο οποίος πέρα από πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου που επέτρεψε μέσω του φορολογικού συστήματος στις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες (Coca Cola, Deutsche Bank, AIG, IKEA κ.α. 340 πολυεθνικές) να πληρώνουν ελάχιστο έως μηδενικό φόρο, είχε διατελέσει και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Παγκόσμιας Τράπεζας.


Ο Ετιέν Νταβινιόν και ο Πήτερ Σάδερλαντ


Συμπτώσεις; Σε καμία περίπτωση. Από τα σχέδια των Ναζί για ευρωπαϊκή ενοποίηση και κοινό νόμισμα, μέχρι εκείνα των «πατέρων» της ΕΟΚ για κατάργηση της εθνικής κυριαρχίας και προώθηση των συμφερόντων των τραπεζικών-επιχειρηματικών καρτέλ, όλα λειτούργησαν άψογα! Φυσικά υπέρ των λίγων, και όχι των πολλών...

Άλλωστε, όπως πολύ σωστά είχε προβλέψει και ο Λένιν πριν έναν αιώνα, οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης (δηλ. ΕΟΚ/Ε.Ε.), δημιουργήθηκαν από τους καπιταλιστές ΚΑΙ «για να πνίξουν από κοινού το σοσιαλισμό στην Ευρώπη...»!

Αυτή λοιπόν είναι η Ε.Ε. Ολιγαρχική, καπιταλιστική, με βαθιές ναζιστικές ρίζες...

Για την έρευνα αντλήθηκαν πληροφορίες από:

• «Από το Τρίτο Ράιχ στην Ευρωπαϊκή Ένωση», του Κώστα Λουλουδάκη/Ιουλιανού, Εκδόσεις ΚΨΜ, 2017
• «Η ενωμένη Ευρώπη», του Τάσου Κωστόπουλου, efsyn.gr
• «Η Ελλάδα της Νέας Τάξης», του Βασίλη Γ. Μανουσάκη, efsyn.gr
• «Κάποιες ξεχασμένες ρίζες της Ευρωπαϊκής Ένωσης», του Γιάνη Βαρουφάκη, Περιοδικό «HOTDOC», 21 Φεβρουαρίου 2013
• «The Roots of the European Union», του Oisin Gilmore, Περιοδικό «Jacobin» (31/3/2017), jacobinmag.com
• «The Roots of the "Brussels EU"», eu-facts.org
• «Who is Who in the "Brussels EU": Meet the financiers of the "Brussels EU"», eu-facts.org
• «Who is Who in the "Brussels EU": The "founding fathers" of the "Brussels EU"», eu-facts.org
• «Hitler's New World Order», ww2today.com, (30/1/1941)