Δεκαπενταύγουστος: Η «βιομηχανία των θαυμάτων»


Δεκαπενταύγουστος. Η ημέρα που η «βιομηχανία των θαυμάτων» βρίσκεται στο απόγειό της. Μία από τις μεγαλύτερες γιορτές της Ορθοδοξίας που γίνεται έρμαιο των χριστεμπόρων, των αγιεμπόρων, των θρησκόληπτων, και των αγυρτών. Μία γιορτή που έχει γίνει συνώνυμο της φιλαργυρίας και της εκμετάλλευσης του ανθρώπινου πόνου.

Το ημερολόγιο γράφει 15 Αυγούστου 1980. Κι όμως από τότε μέχρι σήμερα, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Η θρησκεία της ειρήνης, της ομόνοιας, και της αγάπης βεβηλώνεται από την εντυπωσιακή μανία των θρησκόληπτων να προσελκύσουν προσκυνητές με απώτερο σκοπό, το κέρδος. Οι «γραμματείς», οι «φαρισαίοι», και οι «υποκριτές» αποτελούν τον κανόνα, και οι απλοί πιστοί χριστιανοί, την εξαίρεση.

Η απόδοση λατρείας στη Θεοτόκο γίνεται αντικείμενο εμπορίου, και ταυτόχρονα εμπόριο ελπίδας. Για να φτάσει κανείς να προσκυνήσει έναν ιερό ναό ή μια εικόνα, πρέπει πρώτα να περάσει από μία στρατιά από κράχτες που θα του πουλήσουν μπουκαλάκια με νερό, λάδι, μικρές ή μεγάλες «θαυματουργές» εικόνες, συνδρομές για περιοδικά που διαφημίζουν τα θαύματα, και άλλα πολλά.

Τα τάματα της Τήνου, τα φιδάκια της Κεφαλονιάς και τα «θαυματουργά» μήλα


Στην Τήνο, ο χρυσός από τάματα στη Μεγαλόχαρη κάθε 15 Αυγούστου υπερβαίνει τα 50 κιλά, με τα περισσότερα απ' αυτά να εκποιούνται κάθε Δεκέμβρη σε πλειστηριασμό που αποφέρει στο Ίδρυμα της Ευαγγελίστριας Τήνου πάνω από 8 εκατομμύρια δραχμές ετησίως. Στην Κεφαλονιά, τα άκακα φιδάκια που εμφανίζονται -κατά «διαβολική» σύμπτωση- στην εικόνα της Παναγίας μόνο κάθε Δεκαπενταύγουστο, δεν βγήκαν μόνο μία χρονιά. Ήταν το μακρινό 1953, η χρονιά των σεισμών. Στην Αττική, τα θαύματα γίνονται με τα «ευλογημένα» μήλα της Οσίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου. Στην αυλή της Μονής της Χρυσοβαλάντου όμως, ο χρυσός δεν πουλιέται για φιλανθρωπικούς σκοπούς, αλλά για την ανέγερση καινούργιας εκκλησίας...

Η καταγραφή των καταστροφικών σεισμών του Ιονίου το 1953 από τις εφημερίδες «Εμπρός» (11/8-14/8/1953), «Ελευθερία» (11/8-14/8/1953), «Το Βήμα» (13/8/1953), «Έθνος» (13/8/1953), «Η Καθημερινή» (13/8/1953), και «Η Αυγή» (13/8/1953) (Πηγές φωτογραφιών: Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος/nlg.gr, Εφημερίδα «Ερμής») 

Τα «θαύματα» των «ιερών» μήλων της Οσίας Ειρήνης περιγράφονται εκτενώς και στο διμηνιαίο περιοδικό της Ι. Μονής της Αγ. Ειρήνης Χρυσοβαλάντου, και είναι γραμμένα «από τους ιαθέντες ή από αυτόπτες μάρτυρες του θαύματος».

Σε αυτά, μεταξύ άλλων διαβάζουμε πως «η παράλυτη από μηνιγγίτιδα και φρικτούς πόνους, πιστή Άρτεμις Τ., θεραπεύτηκε μόλις κράτησε στα χέρια της το περιοδικό, το λαδάκι, και το μήλο της Αγίας Ειρήνης, κάνοντας μέχρι και τους γερμανούς γιατρούς να πιστέψουν το θαύμα», «η πιστή, Μαργαρίτα Χ., γλύτωσε από βέβαιο θάνατο αφότου νήστεψε τρεις μέρες, παίρνοντας το ευλογημένο μήλο, και σταυρώνοντας με το λάδι της κανδήλας της την κοιλιά της» και «το ζευγάρι, Κωνσταντίνος και Ναούμα Μ., έπειτα από επίσκεψη της Οσίας Ειρήνης, κατάφερε να κάνει παιδί μετά από 8 χρόνια ατεκνίας»...

Τα θαύματα όπως περιγράφονται στο περιοδικό της Μονής (Εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», 14/8/1980)

Οι απόψεις τριών ιερέων για τη «χριστεμπορία»


Τρεις ιερείς όμως είχαν αντίθετη άποψη περί θαυμάτων και έκαναν λόγο για «χριστεμπορία», «θρησκοληψία», και «φανατισμό». Ο παπά - Γιώργης Κατινάς, νομικός και εφημέριος της Αγ. Αικατερίνης Πλάκας, στηλιτεύοντας φαινόμενα εξαπάτησης πιστών από παπάδες με στόχο το χρήμα, σημείωνε πως «ο Θεός δεν θέλει ούτε αφιερώματα, ούτε και λεφτά [...], θέλει επίμονα να αλλάξουμε νοοτροπία ζωής, να γίνουμε αληθινοί οπαδοί του. Αν αυτό το κατορθώσουμε θα έχει συντελεσθεί στ' αλήθεια, το μεγαλύτερο θαύμα».

Ο ιερέας, θεολόγος και εφημέριος του Αγ. Αρτεμίου Γούβας, παπά - Σπύρος Τσάκαλος, τόνιζε πως «πρέπει να σταματήσει το χριστεμπόριο από παλιοημερολογίτες και νεοημερολογίτες κληρικούς, καθώς η διαφήμισις των θαυμάτων είναι σε αντίθεση με όσα είπε ο Θεάνθρωπος Ιησούς, ο οποίος έδωσε εξουσία πνευματική, και όχι εξουσία να μοιράζουν μήλα ή φυλαχτά».

Τέλος ο ιερέας, νομικός και εφημέριος του Αγ. Νικολάου Λιοσίων, παπά - Σταύρος Παπαχρήστος, αφού παρότρυνε τους τσαρλατάνους «να αποδείξουν τα θαύματά τους», δήλωνε πως «η θρησκοληψία και ο φανατισμός δημιουργούν καταστάσεις που είναι αντίθετες με το χριστιανικό πνεύμα. Άλλο πιστός χριστιανός και άλλο θρησκόληπτος», ενώ δεν παρέλειπε να μιλήσει για «αγραμματοσύνη του κλήρου και αμάθεια του λαού».

«Η πίστη της την έφερε στην Παναγιά της Τήνου. Αντιμετώπισε καρτερικά όλες τις ταλαιπωρίες μέχρι να φτάσει εδώ. Και τώρα ελπίζει... (Εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», 14/8/1980)

Η «βιομηχανία των θαυμάτων» υπήρχε και θα συνεχίσει να υπάρχει εφόσον η θρησκεία και η Εκκλησία στο σύνολό της, αναμειγνύονται με το χρήμα και μεταβάλλουν τον οίκο του Θεού σε οίκο εμπορίου. Όπως άλλωστε επεσήμαινε και ο τότε καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Σάββας Αγουρίδης:

Το έργο της θρησκείας, όταν συνδέεται με λεφτά, δεν έχει καμμία σχέση με το Άγιο Πνεύμα. Όπου υπάρχει τόπος που αυξάνουν τα έσοδά του, εκεί υπάρχει πνεύμα πονηρό, όχι Άγιο...

Πληροφορίες από το άρθρο του Μιχάλη Αλεξανδρίδη στην «Ελευθεροτυπία», «Η βιομηχανία των θαυμάτων ανθεί το Δεκαπενταύγουστο» (14 Αυγούστου 1980)

Δεν υπάρχουν σχόλια