Μεταξάς – Γκαίμπελς: Δύο φίλοι... αδολφικοί


Κάθε χρόνο, ανήμερα της κήρυξης της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου, ακούμε από τα κάθε λογής φασιστοειδή του πολιτικού μας προσωπικού ότι «τα ΟΧΙ θέλουν Μεταξάδες!». Για ποιο λόγο όμως πρέπει να τιμούμε έναν φασίστα δικτάτορα και ένθερμο οπαδό του εθνικοσοσιαλισμού ως μέγα εθνικό ηγέτη;

Εύλογα κάποιος, θα χρησιμοποιούσε το αντεπιχείρημα ότι αυτός ο φασίστας είπε το «ΟΧΙ» στους Ιταλούς το 1940. Την ιστορία ωστόσο, θα ήταν σωστό να τη διαβάζουμε σφαιρικά και σε βάθος, και όχι να μένουμε στις ανιστόρητες γενικεύσεις. Άλλωστε ο Μεταξάς, ουδέποτε εκστόμισε κατηγορηματικά το «ΟΧΙ» αλλά τη φράση «Alors, c' est la guerre», δηλαδή «Λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμος».

Όπως αναρωτιόταν και ένας κεντρώος πολιτικός, ο Γεώργιος Καφαντάρης, «Είπε το ΟΧΙ ο μόνος Έλληνας που θα μπορούσε να πει το ΝΑΙ;».

Ας δούμε λοιπόν κάποιες φωτογραφίες με το «μέγα» ηγέτη Μεταξά, για τον οποίο οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής και όχι μόνο (βλέπε Άδωνι ή Δένδια) έχουν επέτειο, όπου ένα μήνα μετά το πραξικόπημα της 4ης Αυγούστου, φιλοξενούσε τον Γιόζεφ Γκαίμπελς μετά βαΐων και κλάδων...

O Μεταξάς μαζί με τον Γκαίμπελς στην Καστέλα το 1936

Το Μεταξικό καθεστώς υψώνει τη σβάστικα για να υποδεχθεί τον υπουργό Προπαγάνδας των Ναζί στη Λίμνη του Μαραθώνα

Μεταξάς και Γκαίμπελς συζητούν... φιλικά

Ο Γκαίμπελς μαζί με τη σύζυγό του και τον Ι. Μεταξά παρακολουθούν την έναρξη της παρέλασης στραμμένοι προς την κρύπτη του Σταδίου

Αναμνηστική φωτογραφία από την επίσκεψη Γκαίμπελς στην Αθήνα, 21/9/1936

Γιατί όμως ο Μεταξάς είπε το «ΟΧΙ» στους Ιταλούς; Μα ασφαλώς, διότι σε έναν Παγκόσμιο Πόλεμο δεν επιλέγεις πάντα για συμμάχους αυτούς που έχουν την ίδια ιδεολογία μαζί σου, αλλά τα συμφέροντα που εξυπηρετείς, και η Ελλάδα ήταν άρρηκτα προσκολλημένη στα συμφέροντα των Άγγλων.

Επίσης, το 67,42% του εξωτερικού χρέους της Ελλάδας ήταν αγγλικά κεφάλαια. Βασικοί δανειστές της χώρας και κάτοχοι των ελληνικών χρεογράφων, ήταν ο οίκος «Hambro» του Λονδίνου, το συγκρότημα «Speyer and Co» της Νέας Υόρκης και η Εθνική Τράπεζα Αθηνών. Το 9,88% του εξωτερικού χρέους ήταν κεφάλαια των ΗΠΑ, το 7,52% ήταν γαλλικά κεφάλαια, το 5,40% σουηδικά, το 3,44% βελγικά, ενώ μόλις το 1,7% ήταν γερμανικά, και το 1,65% ήταν ιταλικά. 

Εάν λοιπόν κάποιοι επιμένουν να υποστηρίζουν ότι το «ΟΧΙ» του Μεταξά ήταν «πατριωτικό», τους αφιερώνουμε την παρακάτω φράση:

Αν και είναι βεβαίως παράτολμον εις την πολιτική να δημιουργή κανείς δόγματα, η Ελλάς δύναται να θέση ως δόγμα πολιτικόν ότι εν ουδεμία περιπτώσει δύναται να ευρεθή εις στρατόπεδον αντίθετον εκείνου εις το οποίον θα ευρίσκετο η Αγγλία. Δυνάμεθα τούτο να το θεωρήσωμεν ως δόγμα. Εγώ τουλάχιστον το ασπάζομαι. Ιωάννης Μεταξάς, «Ημερολόγιο», τόμος Δ', σελ. 77

Πληροφορίες από: enikos.gr
Πηγές φωτογραφιών: mixanitouxronou.gr