O Jo Di στο Non Paper: «Είναι η πρώτη χρονιά που έπιασα τον εαυτό μου να ψάχνει θετικά επιχειρήματα υπέρ της αποχής»


Είναι ευρύτερα γνωστός στους χρήστες των social media για τα γραφήματά του και τα έργα του γίνονται κάθε φορά viral στο διαδίκτυο κυρίως για την χιουμοριστική αλλά και καυστική τοποθέτησή του πάνω στα πολιτικοκοινωνικά ζητήματα. Από το 2010 μέχρι σήμερα, ζει και εργάζεται στην Ολλανδία ενώ πριν μερικούς μήνες, απασχόλησε τα μέσα ενημέρωσης όταν με εντολή Ερντογάν, η σελίδα του στο Facebook αποκλείστηκε εξαιτίας μιας εικόνας που τον παρουσίαζε ως «δολοφόνο».

Ωστόσο, πριν απ' αυτό, ο Jo Di είχε βρεθεί ακόμα στο στόχαστρο φασιστών για τη διαφοροποίησή του στα συλλαλητήρια του Μακεδονικού και αργότερα θρησκόληπτων για τη δίκη Αμβρόσιου, με αποτέλεσμα να αποφασίσει προσωρινά το κλείσιμο της σελίδας του. Πρόσφατα, επαναλειτούργησε τη σελίδα του στο Facebook και με αφορμή την επιστροφή του στο εν λόγω κοινωνικό μέσο, μίλησε στο Non Paper, όπου μεταξύ άλλων, ανέπτυξε τις σκέψεις του γύρω από την λογοκρισία στο διαδίκτυο, την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα, και το δίλημμα «συμμετοχή ή αποχή» στις εκλογές, το οποίο όπως μας είπε, τον προβληματίζει για πρώτη φορά.


Jo Di, είσαι ένας άνθρωπος περισσότερο γνωστός για τα γραφήματά σου. Πες μας λίγα λόγια για το ποιος είσαι, με τι ασχολείσαι και ποιο είναι το αντικείμενο σπουδών σου;

Επειδή γίνεται μεγάλη σύγχυση πολλές φορές, οδοντιατρική έχω σπουδάσει και ως οδοντίατρος δουλεύω. Με τη γραφιστική δεν είχα καμία επαγγελματική ενασχόληση, ήταν απλά χόμπι. Το σκέφτηκα να το κάνω αλλά μου άρεσε καλύτερα ως χόμπι, να σου πω την αλήθεια. Από το 2010 ζω μόνιμα στην Ολλανδία. Όσο πρόλαβα έφυγα νωρίτερα, και δε νομίζω ότι θα γυρίσω πλέον.

Πότε ξεκίνησες να καταπιάνεσαι με τη γραφιστική και να προβάλλεις διαδικτυακά τα έργα σου;

Με αυτή τη μορφή που τα δημοσιεύω ήταν από το 2013 και μετά, αλλά υπήρχε και πιο πριν διαδικτυακή παρουσία, από το 2006-2007. Σε άλλο διαδικτυακό κοινό βέβαια εκείνη την εποχή. Πολύ μικρότερο, με πολύ λιγότερα μέσα. Με ένα απλό blog και ένα λογαριασμό στο YouTube.

Τα τελευταία οκτώ χρόνια ζεις μόνιμα στο εξωτερικό και συγκεκριμένα την Ολλανδία. Με βάση την εμπειρία σου, πώς αξιολογείς το βιοτικό επίπεδο των Ολλανδών σε σχέση με αυτό των Ελλήνων;

Υπάρχουν πολύ μεγάλες διαφορές. Όχι απλά στα οικονομικά μεγέθη που είναι και πιο εμφανή, δηλαδή ποιος είναι ο μέσος μισθός, ή που βρίσκεται η ανεργία και όλα αυτά τα στοιχεία που έχουν άμεσο κοινωνικό αντίκτυπο, αλλά όταν μιλάμε για βιοτικό επίπεδο θα δούμε και πώς είναι χτισμένες οι πόλεις, πόσο πράσινο έχουν ή πόσο διαθέσιμο δημόσιο χώρο προσφέρουν οι πόλεις, που σε σχέση με την Ελλάδα, είναι η μέρα με τη νύχτα. Στο βιοτικό επίπεδο θα δεις ακόμη πως, ενώ μία μειονότητα ή μία ευπαθής κοινωνικά ομάδα σε άλλες χώρες μπορεί να δεινοπαθεί, εδώ να είναι πολύ σπάνια τα φαινόμενα και καταδικαστέα σε μεγάλο βαθμό από τη Δικαιοσύνη, η οποία δεν κάνει τα στραβά μάτια σε τέτοια περιστατικά. Βέβαια, δεν παύει να εφαρμόζεται το ίδιο καπιταλιστικό μοντέλο που εφαρμόζεται στην Ελλάδα -απ' τους πρωτεργάτες κιόλας οι Ολλανδοί- και δεν μπορώ να μη συνδέσω τα χρόνια της αποικιοκρατίας και φυσικά την «ασπίδα» κάτω από την οποία βρίσκονται χώρες που έχουν ακόμα βασιλιά εν έτει 2018.

Ο βασικός μισθός στην Ολλανδία είναι κοντά στα 1600 ευρώ. Είναι ο ψηλότερος «κατώτατος» μισθός συγκριτικά με τις άλλες χώρες. Ακόμα και αυτός που θα δουλέψει εδώ part-time θα έχει βοηθήματα από το κράτος, στο ενοίκιό του ή σε άλλα έξοδα. Τρομερή εντύπωση μου έκανε επίσης το γεγονός ότι τα παιδιά έως 18 ετών έχουν, ανεξαρτήτως κατάστασης, δωρεάν οδοντιατρική περίθαλψη. Αυτό είναι  ένα «κομμουνιστικό» μέτρο για τα δεδομένα της νεοφιλελεύθερης Ολλανδίας.

Ποια είναι η γνώμη σου για την ψήφο των ομογενών; Είσαι υπέρ ή κατά και αν ναι, θεωρείς πως δικαιούνται να ψηφίζουν όλοι οι Έλληνες του εξωτερικού ή μόνο κάποιες συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες, όπως για παράδειγμα οι φοιτητές που αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στα χρόνια της κρίσης;

Πριν να φύγω αλλά και πολύ περισσότερο αφότου έφυγα, με απασχόλησε αυτό το θέμα με διαφορετικές αναγνώσεις κάθε φορά. Όταν ζούσα στην Ελλάδα, έβλεπα αρνητικά τη συμμετοχή ενός μεγάλου ποσοστού ομογενών, οι οποίοι συγκρινόμενοι με το επίπεδο που επικρατεί στην Ελλάδα του οπισθοδρομισμού, είναι αρκετά βήματα πιο πίσω. Φυσικά άρχισα να το βλέπω διαφορετικά όταν έφυγα απ' την Ελλάδα. Το να διαφωνούμε ότι κάποιοι άνθρωποι θα έχουν δικαίωμα ψήφου και κάποιοι άλλοι δεν θα έχουν, το θεωρώ επικίνδυνη συζήτηση. Επίσης, θεωρώ άδικο την στιγμή που άλλες χώρες συντονίζονται με την τεχνολογία και το κάνουν, η Ελλάδα να μην το προσφέρει. Τώρα, αν αυτό τους συμφέρει για την πρόοδο και την εξέλιξη της Ελλάδας, νομίζω πως όχι. Βέβαια, δεν έχω τον Έλληνα ψηφοφόρο και πολύ ψηλά στην κατάταξη. Επομένως, ναι στην ψήφο των ομογενών, όσο κι αν τρομάζει κάποιους. Αυτό συμβαίνει σε όλο τον κόσμο. Εάν θέλουμε να αλλάξει το αποτέλεσμα των εκλογών, θα πρέπει να διαπαιδαγωγούνται διαφορετικά οι ψηφοφόροι. Αν και το σημαντικότερο, αλλά αυτό απαιτεί συντονισμό διακρατικό, είναι να ψηφίζει ο καθένας στη χώρα που μένει. Αυτό είναι το πιο δίκαιο. Αλλά δεν μπορεί να το αποφασίσει μία χώρα μόνη της. Ο καθένας όμως μπορεί να πάρει το αεροπλάνο και να έρθει να ψηφίσει.

Πριν από περίπου 7 μήνες αποφάσισες να διαγράψεις τη σελίδα σου στο Facebook, ύστερα από πέντε απόπειρες αποκλεισμού σου (ανάμεσα σ' αυτές και οι απειλές Ερντογάν), ενώ πρόσφατα την έθεσες ξανά σε λειτουργία. Ποια ήταν τα πρώτα συναισθήματα που ένιωσες από τα πολλαπλά αυτά χτυπήματα; Πιστεύεις ότι υπάρχει πραγματική ελευθερία στο διαδίκτυο;

Καταρχάς δεν την έσβησα, απλά απεκλείσθην από το να έχω πρόσβαση. Θα μπορούσα να πάρω άλλο κινητό, να βάλω άλλο στοιχείο επικοινωνίας και να προχωρήσω, αλλά όλο αυτό με κούρασε στην όλη διαδικασία του να προσπαθείς και να «κλαίγεσαι» ή να καταγγέλλεις κάθε φορά αποκλεισμούς. Άρχισε δηλαδή να ενοχλεί εμένα με την ευκολία που γινόταν. Αυτό που κατάλαβα -γιατί μέσα στο επτάμηνο δεν σταμάτησα να κάνω αυτό που έκανα- ήταν ότι λόγω της απουσίας των δημοσιεύσεών μου από το Facebook, ήταν στην πράξη σαν μην υπήρχε κανένα ίχνος. Το διαπίστωσα από τα στατιστικά στοιχεία. Ως προς το δεύτερο ερώτημα, ναι μεν έχεις ελευθερία να λες ό,τι θέλεις -δεν μου απαγόρευσε κάποιος να δημοσιεύσω κάτι στη σελίδα- αλλά τα social media τα βλέπω σαν μία ιδιωτική πλατεία. Μπαίνοντας μέσα, δίνεις όσα στοιχεία σου ζητάει ο πορτιέρης της πλατείας, θα μπεις και θα ξαναβγείς. Αλλά, κάποια πράγματα επιτρέπονται και κάποια δεν επιτρέπονται. Δεν είναι κάτι δημόσιο το Facebook. Στην ουσία, είναι μία ιδιωτική εταιρεία που έφτιαξε ένα διαδικτυακό προϊόν που το προσφέρει δωρεάν, αποδεχόμενος ο χρήστης τους όρους. Υπάρχει ελευθερία στο διαδίκτυο, εάν θελήσουμε να την αναζητήσουμε. Είναι αστείο με τα εργαλεία που έχουμε από το διαδίκτυο να μην τα χρησιμοποιούμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Προτού αρχίσουν οι απειλές, είχες αναρτήσει μία εικόνα στο Facebook που έγραφε «Απαγορεύεται η αναδημοσίευση υλικού από φασιστοειδή κάθε τύπου» και παρόλ' αυτά, αρκετά ακροδεξιά site εξακολουθούν να δημοσιεύουν γραφήματά σου. Είχες κινηθεί εναντίον κάποιου;

Ακόμα την έχω στη σελίδα. Όχι, δεν έχω και το χρόνο να μπω να δω αν το el.gr έβαλε αυτό ή το ethnikismos.net έβαλε το άλλο. Τα πρώτα χρόνια με είχε απασχολήσει για το πώς θα μπορούσα να αποτρέψω όλο αυτό το θέμα. Κάποιοι μου έλεγαν να βάζω το σήμα των antinazi σε ό,τι κι αν έφτιαχνα. Δεν ταιριάζει όμως. Και απ' την άλλη, δεν γουστάρω να βάζω συνεχώς «απαγορεύεται η σβάστικα» σε κάθε γράφημά μου, δεν μου κάθεται καλά. Δεν μου αρέσει να το αναπαράγω ακόμα και με αυτό τον τρόπο. Σε κάποια είχα αρχίσει να βάζω τη λεζάντα, αλλά ούτε και αυτό ήταν ωραίο γιατί κοβόταν. Επομένως, κατάλαβα ότι το σημαντικότερο για να πολεμήσω αυτή τη μάστιγα που ονομάζεται «αναδημοσίευση από ακροδεξιά site», ήταν να παίξω βρώμικα. Οπότε σε κάθε τέτοιο γράφημα, περνάω ενσωματωμένα υποσυνείδητα μηνύματα που κάνουν τους φασίστες ξανά δημοκράτες. Είναι από μία αμερικάνικη σχολή του Όρεγκον, δεν μπορώ να πω περισσότερα!




Τα φασιστικά και νεοναζιστικά κόμματα στην Ευρώπη, και όχι μόνο, σημειώνουν μία τρομακτική άνοδο. Θεωρείς πως είναι θέμα χρόνου να διαλυθεί η Ε.Ε. ή πιστεύεις ότι η ακροδεξιά, που συστήνεται ως «αντισυστημική», θα δημιουργήσει μία νέα Ευρώπη στο όνομα των εθνών και των λαών με εθνικιστικά χαρακτηριστικά αλλά πάντα προς όφελος του κεφαλαίου;

Μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε Ε.Ε. και με τον οποιονδήποτε, έχει ξαναϋπάρξει με τον οποιονδήποτε, και θα ξαναϋπάρξει στο μέλλον πάλι. Οι θέσεις τους καλύπτονται πάρα πολύ εύκολα. Δεν θα ενοχλήσει, όπως είδαμε, καμία επονομαζόμενη Αριστερά να γίνει Δεξιά. Η Ε.Ε., έτσι όπως έχει ριζωθεί, δεν δείχνει ότι θα διαλυθεί. Τουλάχιστον εγώ δεν το βλέπω. Υπάρχει βέβαια μία ταύτιση στον φασιστικό «αντιΕΕ» λόγο ή μία κόντρα για τα νούμερα, για 0,2-0,3% στην Ιταλία, αλλά το ζητούμενο δεν είναι αυτό. Αυτοί διεκδικούν την ίδια καρέκλα. Δεν επιζητεί κανείς από αυτούς τη διάλυση της Ε.Ε. Απ' την άλλη υπάρχει κάποιο αριστερό «αντιΕΕ» κόμμα και να έχει κάποιο έρεισμα εκλογικό; Τα κομμουνιστικά κόμματα, όπου δεν τα 'χουν απαγορεύσει, έχουν εξοστρακιστεί. Μόνο στην Ελλάδα έχει τόσο μεγάλη έκταση, χρόνο και παρουσία, αλλά φτάνει μέχρι το ταβάνι του μονοψήφιου αριθμού. Επί της ουσίας, αυτό που βλέπουμε είναι να φεύγουν ψηφοφόροι από τα δεξιά που έγιναν ακροδεξιά, και από τα κεντρώα που έγιναν δεξιά κόμματα, και να πηγαίνουν ακόμα πιο δεξιά. Η Ε.Ε. μπορεί να λειτουργήσει και σε ακροδεξιά καθεστώτα. Το προσπάθησε και το έκανε με πόλεμο πριν από 70 χρόνια, τώρα το κάνει με τις τράπεζες πολύ πιο πετυχημένα και πολύ πιο αναίμακτα.

Τα γραφήματά σου καυτηριάζουν διαχρονικά κάθε μορφή εξουσίας: κυβέρνηση, Ε.Ε. και ευρωζώνη, Δικαιοσύνη, Αστυνομία, Εκκλησία, ΜΜΕ κλπ. Ποιον θεωρείς το Νο.1 παράγοντα που ευθύνεται για την κατάντια αυτής της χώρας;

Η Εκκλησία είναι ο Νο.1 παράγοντας αναμφισβήτητα. Καταρχάς, 9 στους 10 πιστεύει ότι υπάρχει Θεός. Αλλά η Εκκλησία είναι ο σημαντικότερος παράγοντας για πολλούς λόγους. Δεν είναι το παραμύθι που πουλάει και κάποιος το πιστεύει ή όχι, γιατί εκεί για μένα αρχίζει και τελειώνει η οποιοδήποτε θρησκευτική ανάμειξη που μπορεί να έχει. Είναι όλο το υπόλοιπο. Όλα τα κηρύγματα μίσους, όλη η υπόλοιπη ατιμωρησία κλπ. Γιατί τι παράδειγμα δίνει στο ποίμνιό του ο βιαστής παπάς που κηρύσσει το μίσος εναντίον των ομοφυλόφιλων ή των μεταναστών; «Κάντε και εσείς τα ίδια». Είναι περισσότερο στο πόσο έχει κυριαρχήσει αυτός ο σκοταδισμός στην κοινωνία. Μιλώντας πάντα κοινωνιολογικά και όχι με πολιτικούς παράγοντες, πρέπει να ξεκινήσεις από το σχολείο, να δεις αν ο σπόρος του θα βγάλει κάτι. Γιατί αυτή την στιγμή μιλάμε για καμένα σπαρτά που τα πάνε και τα ψεκάζουν μπας και ζωντανέψουνε. Δε το βλέπεις; Αναρχικός που δεν έχει ποτέ τίποτα θα μπει όσο πιο νέος στη φυλακή ενώ πολιτικός που έχει κλέψει εδώ και 40 χρόνια πρέπει να φτάσει 80 χρονών για να τον βάλουν. Τον υπουργό θα τον υποστηρίζουν 40 εφημερίδες και 20 κανάλια, και τον αναρχικό θα τον έχουν από το πρωί μέχρι το βράδυ ως τη μεγαλύτερη απειλή για την κοινωνία, και την αθώωσή του μετά από 5 χρόνια θα τη βάλουν -αν την βάλουν- σε ένα μονόστηλο μιας εφημερίδας. Αυτό δημιουργεί ένα μοντέλο κοινωνίας.

Πώς κρίνεις την στάση της νεολαίας απέναντι στα πολιτικά δρώμενα τα τελευταία χρόνια;

Δεδομένου ότι λείπω τόσα πολλά χρόνια, δεν μπορώ να έχω μία αντικειμενική άποψη για το πώς λειτουργεί η νεολαία. Θα σου πω όμως απ' αυτά που βλέπω σαν στοιχεία. Βλέπω κάθε χρόνο να γίνονται κάποιες μαθητικές κινητοποιήσεις, οι οποίες δεν έπαιρναν έκταση από τα μίντια, χωρίς να υπάρχει κάποιο αντίκρισμα. Ως προς τους φοιτητές, αλήθεια βλέπω μία παθητικοποίηση και ένα ανενεργό φοιτητικό κίνημα. Δεν ξέρω εάν η ΔΑΠ έφτασε το 70%! Και αυτό δεν συμβαίνει γιατί όλοι ψηφίζουν ΔΑΠ κατά συνείδηση, αλλά επειδή οι περισσότεροι το γράφουν στα π@π@ρι@ τους!Επομένως, δεν είμαι πολύ ικανοποιημένος. Και αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, δεν μπορείς να έχεις και πολλές απαιτήσεις από τους νέους 18-25 ετών που τα παιδικά και εφηβικά τους χρόνια ήταν, και συνεχίζουν να είναι, σε μία κοινωνία κρίσης. Άρα, και αυτό είναι ένα στοιχείο που δεν μπορούμε να το βγάλουμε εύκολα από την εξίσωση.

Από το 2010 μέχρι σήμερα, ποια θεωρείς τη χειρότερη μνημονιακή κυβέρνηση;

Εκ των πραγμάτων, η χειρότερη δεν μπορεί παρά να είναι η πρώτη του Γ. Παπανδρέου. Αυτοί άλλωστε πανηγύριζαν ότι πήραν το μεγαλύτερο δάνειο στην ιστορία του κόσμου! Εάν η ερώτηση αφορά στο ποια κυβέρνηση έφερε τα περισσότερα μέτρα λιτότητας, πάλι είναι αυτή του Παπανδρέου. Και ως προς τη μείωση του ΑΕΠ, και ως προς την αύξηση του χρέους, και ως προς την αύξηση της ανεργίας. Τώρα, ποια κυβέρνηση ήταν πιο φασιστική, ήταν ξεκάθαρα αυτή του Α. Σαμαρά. Σε κάποια στοιχεία βέβαια, είχαν αρχίσει να βελτιώνουν τους δείκτες, όχι όμως έτσι όπως το παρουσιάζανε. Σ' αυτά που τους ενδιέφερε δηλαδή να τα βελτιώνουν λογιστικά, γιατί ως προς τα άλλα, τη φτώχεια, την ανεργία «έπιασαν κόκκινο»! Εκεί, ήταν η πιο βαθιά μνημονιακή κυβέρνηση. Εάν όμως πάρουμε ποιας κυβέρνησης τα μέτρα ή οι δεσμεύσεις πάνε πιο μακριά, αυτή είναι του Α. Τσίπρα. Αν και γενικά δεν έχουν διαφορά. Ο ένας πήρε το νήμα από 'κει που το άφησε ο άλλος.


Φωτογραφία: Jo Di/Instagram (@jodigr69)
Ουσιαστικά, δεν υπήρχε καμία διαφορά ανάμεσα στις κυβερνήσεις του 2010-2018. Απλά, άλλαζε το χρώμα και η... γεύση του προφυλακτικού! Είναι και αυτό κάτι...

Έτσι όπως είναι σήμερα δομημένα το πολιτικό σύστημα, εντός αλλά και εκτός Βουλής, υπάρχει ελπίδα ή πιστεύεις ότι ακόμα και εκείνοι που αντιστάθηκαν στο μνημονιακό καθεστώς, δεν είναι ικανοί να προσφέρουν μία σοβαρή εναλλακτική πρόταση;

Πιστεύω ότι το πρόβλημα βρίσκεται στην ανακύκλωση αυτών των ατόμων είτε στα δύο μεγάλα κόμματα είτε στα μικρότερα. Ανακύκλωση προσώπων είναι για παράδειγμα ο Λεβέντης, ανακύκλωση είναι όμως και ο Λαφαζάνης. Επομένως, για αυτό δεν «τραβάει» κάτι τον κόσμο από το υπάρχον πολιτικό προσωπικό. Επίσης, το ζητούμενο είναι ότι σε αυτή τη φάση που γιγαντώνεται ο εκφασισμός της κοινωνίας, θα έπρεπε να υπήρχε η μέριμνα κάποιου να το σταματήσει αυτό. Αυτό θα το κάνεις, όταν έχεις να προτάξεις κάποιες εφαρμόσιμες ιδέες απέναντι σ' αυτά τα επιχειρήματα που ακούγονται από εκείνες τις πλευρές. Ε, αυτό το πράγμα δεν υπάρχει. Γιατί αν υπήρχε, αυτό το κόμμα θα έπαιρνε 30%! Ως προς τα υπάρχοντα κόμματα αυτή τη στιγμή, ακούω ας πούμε και με μεγάλη προσοχή τον Βαρουφάκη. Όχι, ότι δεν έχει κάνει κωλοτούμπα ολική, αλλά σε κάποια πράγματα έχει μείνει «καρφί». Ούτε αυτός όμως με πείθει.

Βλέπεις πιθανό το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός αριστερού, προοδευτικού και δημοκρατικού Μετώπου;

Δεν το βλέπω να γίνεται. Αν ήταν να γίνει, θα είχε γίνει όταν ήταν μέγιστη ανάγκη, τότε που δεν είχαν πέσει οι μάσκες όλων. Το 2015, για παράδειγμα, αυτό που προσπάθησαν να το κάνουν με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν το έκαναν, μπήκαν κάποιοι σαν guest star και μετά έκαναν τα δικά τους κόμματα. Ακόμα και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ διασπάστηκε αργότερα. Επί της ουσίας, τα μικρότερα σε ψηφοφόρους/υποστηρικτές κόμματα, δεν έχουν βρει κοινή γραμμή. Όλοι κατηγορούν τον άλλον ότι θέλει να έχει το δικό του «μαγαζί». Από την άλλη, τα ακροδεξιά κομματίδια που είναι πολύ περισσότερα, είναι πιο εύκολο να πάνε στη Νέα Δημοκρατία στο «παρά πέντε» των εκλογών, όπως έγινε στις επαναληπτικές του 2012.

Τα αντανακλαστικά στην ακροδεξιά είναι τρία τηλέφωνα. Στην Αριστερά για να συναντηθούν, θέλουν τρεις αιώνες...

Ήδη διανύουμε μία προεκλογική περίοδο. Έχεις αποφασίσει εάν θα ψηφίσεις ή σκέφτεσαι να απέχεις συνειδητά;

Αυτή την περίοδο, αμφιταλαντεύομαι ιδιαίτερα και σκέφτομαι τελικά, μήπως η αποχή είναι η λύση. Κάθε φορά που έχουμε προεκλογική περίοδο, η μόνη «διαμάχη» που υπάρχει με ανθρώπους με τους οποίους κατά τα άλλα συμφωνούμε σε όλα τα υπόλοιπα, είναι στο θέμα των εκλογών. Είναι η πρώτη χρονιά που έπιασα τον εαυτό μου να ψάχνει θετικά επιχειρήματα υπέρ της αποχής. Αλλά, έχω εκφραστεί τόσο υπέρ της σημασίας της συμμετοχής, που δε νομίζω ότι θα το κάνω. Μόνο και μόνο για το τακτικίστικο της υπόθεσης. Η τακτική της αποχής έχει νόημα μόνο άμα βλέπεις το αποτέλεσμα, όχι για να το δεις σε τρεις γενιές. Η συμμετοχή είναι αυτή που θα φέρει ενδεχομένως νέα πρόταση. Είναι πολύ εύκολο να λες «Τι έκανες εσύ τότε; Εγώ απείχα από άποψη». Δεν με καλύπτει.

Από όσο γνωρίζω είσαι ομοφυλόφιλος. Ποια είναι η αντιμετώπιση της ΛΟΑΤ κοινότητας στην Ολλανδία σε σύγκριση με την Ελλάδα; Είναι ίδια, χειρότερη, ή κάπως πιο ανεκτική;

Καμία σχέση. Είναι πολύ καλύτερη. Όχι απλά σε επίπεδο αποδοχής της κοινωνίας σε καθημερινή βάση. Δεν θα υπάρχει για το φιλί μεταξύ δύο ανδρών ή δύο γυναικών, ούτε το σχόλιο ούτε η κοινωνική κατακραυγή. Ακόμα και στα ομοφοβικά φαινόμενα -γιατί ούτε εδώ λείπουν οι ομοφοβικοί- είναι διαφορετικό το πώς θα είναι το πλαίσιο που θα την τιμωρεί, και πώς θα είναι ένα πλαίσιο, όπως στην Ελλάδα, που θα την ενισχύει και θα την προμοτάρει. Επομένως, σε επίπεδο νομοθεσίας και δικαιωμάτων, είναι πολύ πιο μπροστά από ό,τι η Ελλάδα, η οποία βέβαια έχει κάνει κάποιες σημαντικές αλλαγές σε νομικό πλαίσιο. Αλλά μέχρι εκεί.

Εάν σου ζητούσα να μου αναφέρεις τα πέντε καλύτερα γραφήματά σου, ποια θα ήταν αυτά;

Δεν μπορώ να πω ότι κάτι είναι καλύτερο από το άλλο. Σε κάποια υπάρχει μία έρευνα ακόμα και ημερών από πίσω για να δημοσιευθούν, και κάποια γίνονται viral που ενδεχομένως να δημιουργήθηκαν μέσα σε ένα λεπτό. Θα σου πω όμως περιστατικά. Από τα πιο viral χωρίς να υπάρχει άμεση σχέση ότι ήταν δικό μου έργο, ήταν πριν από τέσσερα χρόνια που βγήκε μία στάση λεωφορείου στο Λονδίνο -τάχα μου- με κάποια στατιστικά στοιχεία της Ελλάδας το 2014 και το 'χε φέρει μάλιστα στη Βουλή ο Π. Καμμένος, λέγοντας ότι του το 'στειλε ένας φίλος του απ' το Λονδίνο κλπ. Καραγκιοζιλίκια. Εγώ δεν ήξερα καν ότι ήταν απ' την Αγγλία η συγκεκριμένη φωτογραφία. Απλά βρήκα μία στάση, μου άρεσε, την βόλεψα για να γράψω αυτά που ήθελα και αυτό ήταν όλο. Δεν είχα πάρει είδηση τι γινόταν μέχρι που με πήρε κάποιος τηλέφωνο και μου είπε ότι ο Καμμένος μιλάει για σένα στη Βουλή! Οπότε, μου άρεσε η διαδρομή που πήρε. Ήταν ωραία σαν έμπνευση. Κατά τα άλλα, έλεγε τα τραγικά στοιχεία που είχε η Ελλάδα το 2014.


Οι 4 προβλέψεις του Jo Di μέσω των γραφημάτων του (Πηγή: jodi.graphics

Από την Τετάρτη 7 Νοεμβρίου και κάθε Τετάρτη στις 22:00, ο Jo Di θα παρουσιάζει στο κανάλι της «ΦΩΝΗΣ» την εκπομπή «Revosolution» με τον Αλέξανδρο Λιτσαρδάκη. Διαδικτυακά, τον Jo Di μπορείτε να τον βρείτε στις εξής ιστοσελίδες:

Κύρια ιστοσελίδα: jodi.graphics
Facebook: Jo Di
Twitter: Jo Di
Instagram: jodigr69
YouTube: ΦΩΝΗ WEBTV

*Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε στις 5/11/2018

Δεν υπάρχουν σχόλια